Tudalen:Eben Fardd (Ab Owen).pdf/89

Ar hyn Sion a edrychodd
Yn ofidus ar y mûr;
A chraff sylwodd ar y gwylwyr
Gyda chalon lawn o gur;
Troes ei golwg yn naturiol,
I'r lle safai ei phrif gawr,
Sef Elias fywiog, nerthol,—
Canfu yno'r rhwygiad mawr.

Ar amrantiad gwaeddai'r Ddinas,
Ar lewygu gan y braw,
Nes i adsain ei hochenaid
Dreiddio trwy y byd gerllaw,―
"O Elias efengylaidd,
A fachludodd haul dy oes?
Pwy mor hyawdl bellach draetha
Yr ymadrodd am y groes?"

Ciliais draw i un o'r tyrau
Pellaf oll o boenau'r byd;
Tŵr sancteiddrwydd a gwir gariad,
Lle mae nefol hedd o hyd:
Yno gwyliwr sobr, unigol,
A eisteddai ar y mur,
Gan ddwys ddatgan wrtho i hunan,
Rinwedd ein Elias bur.

Minnau'n ddirgel er mwyn clywed
Ymsefydlais ar y tŵr;
Ysgrifennais ei gofnodau—
Ynna canlyn geiriau'r gwr,—
"O fy mrawd, fy mrawd Elias!
Ei fwa ef arhodd yn gryf
Nes ei alw gan ei Frenin
O'i ymdrechfa lew a hyf.