A rhaid credu mai—
"Dymuniadau
Ynt a ddaeth o fynwes Duw."
Cyfnewidiad mawr ydyw hwn—mor fawr a phe rhoddid greddfau eryr, neu eos, yn ymlusgiad y llwch. Pe gwnelid hynny, oni phrofai ef, er iddo gael ei genhedlu a chael ei fagu yn y pridd, cyn pen hir, chwennychiad dyeithr i ehedeg, neu i ganu; ac oni ddelai yn raddol adenydd i ehedeg a llais i ganu, yn ol ei awydd i wneyd hynny? Y mae y duwiol yn debyg iddo: drwy gyfranogi o ras ac egwyddorion ysbrydol, y mae y ddaear ar yr hon y ganed ef yn myned yn fyd estronol iddo, ac y mae yn edrych yn mhell uwchlaw y sêr (2 Cor. v. 1-8) am ei gartref. Trwy ei undeb â Christ, yr hwn, yn ychwanegol at lywodraethu drosto ar y ddaear ac eiriol ar ei ran yn y Nef, sydd yn preswylio ynddo, gan ddatguddio ei hun a chyfranu ei fywyd iddo,—drwy hyn daw ef yn ysbrydol ac yn nefol. Y mae yn diosg (Ephes. iv. 22-24) ei hen natur, ac yn gwisgo dynoliaeth newydd. Efe, hyd y gwn i, ydyw yr unig greadur sydd yn newid ei anian. Y mae y neidr yn newid ei chroen, y carw yn newid ei gyrn, a llwynog y gogledd pell yn newid ei liw; ond ni newidiant hwy eu greddfau. Parhant drwy y cyfan yr un creaduriaid. Ond gwneir y Cristion "yn greadur newydd." Cyfnewidir ei anian, ei ysbryd, ei egwyddorion, ei dueddiadau—ei holl enaid; a chynhyrcha hynny gyfnewidiad cyfatebol yn ei ymarweddiad allanol. Am ei fod yn gwella oddifewn, y mae yn gwella oddiallan. Aiff ei fuchedd yn lanach, oblegyd fod ei galon yn myned yn burach. Daw yn raddol wrth ei fodd ei hun, ac wrth fodd Duw!
"Golchi f'enaid yn yr afon,
Gwneyd yr euog brwnt yn lân,
Llanw 'nghalon oer, ddigariad,
O dy nefol hyfryd dân;
A chael rhan o bob rhinweddau
Ag sydd ynot Ti dy hun;
Ddoe yn aflan,—wedi 'nychwel,
Heddyw'n berffaith ar dy lun."
3. Gan mai troi pechaduriaid yn saint, yn hytrach na dwyn creaduriaid i fod, a olygir wrth y gwaith hwn,
