Dysgir hynny yn brydferth gan Bantycelyn:
"Anweledig! 'r wy'n Dy garu,
Rhyfedd ydyw nerth Dy ras,
Dynu f'enaid i mor hyfryd
O'i bleserau pena' i maes; T
i wne'st fwy mewn un munydyn
Nag a wnaethai'r byd o'r bron—
Enill it' eisteddfa dawel
Yn y galon gareg hon."
Carwn, yn mhellach, wneuthur dau neu dri o nodiadau ar amcanion y gwaith hwn. Un goruchel iawn ydyw. Daw y credinwyr drwyddo yn berffaith sanctaidd; llenwir hwy â gwynfyd tragwyddol; a chludir hwy i fyd glân a gogoneddus yn y man. Oherwydd hynny ni fyddai yn drais ar y geiriau gyfieithu rhan flaenaf yr adnod fel hyn: Canys ei farddoniaeth ef ydym. Trwy y saint y gosodir meddyliau Duw allan yn yr arddull fwyaf mirain ac ardderchog. Ond nid er mwyn eu cymhwyso ar gyfer y Nef y dygir y gwaith, yn ol y testyn, ymlaen. Yr hyn a ddywedir ynddo ydyw, ein bod wedi ein creu *** i weithredoedd da"—mewn trefn i ni allu cyflawni gorchwylion buddiol—ar y ddaear, i ddechreu, yn ddiau. Cynnwysa hyn o leiaf bedwar o bethau:—
(1) Annogir ni i gyflawni gweithredoedd da, oblegyd yr ydym drwy hynny yn troi teimladau crefyddol yn egwyddorion grymus, a thueddiadau daionus yn arferion llywodraethol,—am ein bod drwy hynny, mewn gair, yn cadarnhau ein hunain mewn daioni, ac yn gwneuthur ein hunain yn ddynion da. (2) Y mae y saint wrth gyflawni gweithredoedd da, yn cydweithio â Duw yn achubiaeth ac yn sancteiddiad eu cyd-ddynion. Onid ydyw eu hymdrechion grasol hwy yn arbed ei wyrthiau Ef? (3) Yr ydym wrth gyflawni gweithredoedd da, yn ychwanegu at ein cysuron ein hunain—"fel y rhodiem ni ynddynt "—fel y cydrodiem â hwynt megys cymdeithion hyfryd—fel y bydd yr adgofion am danynt yn ein dylyn ac yn ein dyddanu, wrth i ni fyned i lawr ar hyd goriwaered einioes (4) Bydd ein safle yn y Nef yn ymddibynu, i raddau, ar nifer a maint a gwerth y gweithredoedd da a gyflawnwn: Dan. xii. 3; 1 Cor. xv. 41, &c.
