Tudalen:Erthyglau, Pregethau a Chaniadau.djvu/179

Mor ddïeithr ydyw profiad enaid sydd
Yn cael ei hun yn noeth — mwy chwerw yw!
Oblegid cân, wrth gefnu ar ei gorff,
Am byth, yn iach i obaith! Acw ffoi
Mae haid annuwiol, lawn o ddychrynfeydd,
I waered hyd lithrigfa serth o flaen
Angylion llid yr lor, i fyd o ing.
Drygioni calon welaf draw yn troi
Yn haen o barddu ar wynebau llu;
Ac ereill dynant, wrth wynebu ar
Drueni llwyr y byd ysbrydol, wallt
Eu penau ymaith mewn cynddaredd mud;
A miloedd sydd wrth gael eu cnoi gan bryf
Anfarwol, am ddifodiad yn dyheu!

Trwy gaddug tewach, oerach, ac yn swn
Griddfanau dyfnach, iddo ef yn is—
Drwy ffosydd hadl o wenwyn ac o fustl,
A dyryslwyni llawn o bryfaid mall,
Gan basio llawer ywen brudd, ac ar
Bob cangen iddynt nyth aderyn corff;
A chypreswydden, ac ysbrydion hen
Bechodau'n crawcian drwy gigfranod erch
O honynt ar y trancedigion byth,
Ac is disgynaf. Dan glogwyni—rhai
O frwmstan tanllyd, rhai o fythol rew,—
Yn awr, lle clywaf gydwybodau fyrdd,
Ar ol ymollwng dan waradwydd tost
I syrthni mud am fwy na haner oes,
Yn ymddeffroi—yn ymddeffroi yn eirth,
A rhuant yn arswydus.—caf fy hun;
Lle gwelat, mewn rhyw wawl anwadal, hen
Adnodau gras, ddirmygwyd, wedi troi
Yn seirff ofnadwy, yn ymblethu am
Aelodau llu o druenusion sydd
Yn ofni marw ac yn methu byw.

Mewn mwy o syndod aruthr nag o ofn,
Yn is o hyd disgynaf yn y Glyn;
Ac ymgrynhoi, wrth imi ddisgyn, mae
Ei holl riddfanau yn myddarol drwst
Yr afon erch sydd yn ei waelod ef.
Fath swn dieithrol. dwfn, a phruddaidd yw !
Cyfuna nodau edifeirwch, Illid,
Anobaith, ing, mewn un—un daran groch
A bythbarhaol. Cri Marwolaeth wir:
Ai iaith trueni tragwyddoldeb mawr,
Ai llais digofaint Hollalluog yw !
Och, dacw hi! Fath weilgi engur yw!