Tudalen:Erthyglau, Pregethau a Chaniadau.djvu/180

Gan bechod mae yn ddu; mor lydan fe
Na welaf drosti; dofn fel uffern yw;
Ymgwyd ei thonau fel mynyddau'r byd;
A thry ar brydiau i gyd yn för o dan
Berwedig, du-goch! Ynddi llawer mil
O ddynion welaf yn nghrafangau dieifl
A gormod imi ydyw syllu ar
Fath ofnadwyaeth!
Gan ymgilio draw,
A rhoddi, dan ryw graig fwäog, saib
I natur sydd ar fin llesmerio, caf
Fy hun yn mro marwolaeth yn cryfhau
Yn raddol; gan ymlwybro yn fy mlaen,
Ymhell oddiwrth yr afon, ac yn nghwrth
Ei llif, yn awr drwy gymoedd dyfnion, llawn
O bob amrywiaeth o drueni sydd,--
Drachefn, i fyny hyd fynyddoedd brith
O ogofeydd, lle mae drygioni fu
Yn fel, yn troi yn wermod ac yn wae!
Ymsymud yn ofalus yna wnaf
Hyd grugiau anferth, rhyddion-myrdd uwchlaw,
Ac ymddangosant ar ymollwng bob
Amrantiad arnaf; myrdd islaw, y rhai
Wrth lithro arnynt, droisant lawer mil
O ddynion yn gythreuliaid! Mae fy llwybr
Drwy hafnau culion ambell waith-mor gul
Fel mae yn rhaid ymwthio drwyddynt hwy;
Mor ddwfn-islaw sylfaeni eitha'r byd;
Mor oer a phell-anfeidrol bell oddiwrth
Bob haul a nef, ond digon agos oll
I lid Jehofa ddisgyn beunydd ar
Eu teithwyr gwir, yn ddafnau byw o dân!
Wrth fyned rhagof, teimlaf fod y Glyn
Yn ymdirioni; daw gan ymwastâu
O hyd yn llai ofnadwy; mae ei dawch
Yn ymdeneuo; gwelaf lewyrch ser
Pellenig weithiau. Dyfod fyth yn llai
Echryslawn mae ei seiniau; nodau ing
Yn raddol gollir yn ngoslefau gras,
A murmur trist a dry yn foliant pêr.
Yn ddiarwybod wele fi ar fin
Yr afon eilwaith: ai yr un yw hi!.
Mor fechan ydyw! Gan gulhau bob cam,
Afonig yma ydyw; acw mae
Yn ffrwd dryloew. Ar fy nê', ymlêd
Gwastadedd ëang, llawn o dlysni tirf,
Fel Dyffryn Maelor yn ngoleuni'r lloer.
Sawl mil ymdeithiant drwyddo yn barhaus-
O lawer gwlad i un ddi-fedd, ddi-nos!