Tudalen:Erthyglau, Pregethau a Chaniadau.djvu/194

O blant a rhïaint gostyngedig, gwrol,
A byw o gariad a goleuni dwyfol.
Breuddwydiwn am wybrenau digymylau,
Am gwmni engyl, ac am wlad ddifeddau,—
Gwrandawn ar reddfau yn prophwydo weithiau
Am ddaear newydd, gyflawn o rinweddau,
Lle caiff dynoliaeth flin, ddeifiedig, orphwys
Drachefn dan wên ei Harglwydd mewn paradwys.

Ai rhith ai sylwedd ydyw fy mreuddwydion,
Ymdeimlaf fod, er ei phechodau hyfion,
Drwy adgyfodiad Duw trancedig, chwaon
Fy oes yn cludo balm i friwiau dynion.
Ymdraidd persawrion goreu tragwyddoldeb
Drwy gorsydd Amser. Onid yw marwoldeb
Tymhestlog, prudd, yn ymiachau yn raddol
I burdeb tyner a diwylliad grasol?
Pryderon poethion, mudion, ysol, bywyd,—
Ai nid ynt dan ddylanwad llariaidd ysbryd
Yr Iesu, er ein holl ryfeloedd ynfyd.
Yn ymliniaru i dangnefedd hyfryd?

Trwy wrthod un Gwaredwr eneiniedig,
Goludog o rinweddau bendigedig,
Cyrhaeddwn rywbryd fro heb drai a llanw
O wawl a chaddug, lle mae pawb yn marw—
Yn marw byth, gan fyw, er marw, bythol
Mewn ingoedd ar lidiawgrwydd annherfynol,—
Dan wybr ddihaul, mewn nos gyffrous, dragwyddol,
Lle collir pob gwahaniaeth cul, presennol,
Sy rhwng pechadur euog a diafol.

Trwy ffydd mewn. Un a greodd heuliau gloewon,
Ac wedi hynny lwyddodd drwy ei gariad,
I drengu rhwng dyhirod dros elynion,
Esgynwn o anialwch pechod irad,
I Ganaan dawel—gwlad o haf ysbrydol,
O burdeb perffaith, ac o freintiau nefol,
O fewn yr hon mae pawb uwchlaw marwolaeth,
A brad a chystudd, yn mwynhau bodolaeth
Ddiddiwedd, wedi myrddiwn o bryderon,
Mewn gwynfyd a gogoniant fel angylion.

Orphwysfa hyfryd! ynddi dynolryw,
Wrth yfed bywyd o ffynhonnau Duw,
A gollant eu gwendidau megis rhithion,
Anghofiant eu helbulon fel breuddwydion,