Tudalen:Erthyglau, Pregethau a Chaniadau.djvu/27

Gorffwysodd yng nghymdeithas enaid pur—
Yr enaid cyntaf fu erioed mewn cnawd,
Mewn gwynfyd dieithr; gwawriodd Sabbath teg
Y Duwdod myg ar ymddangosiad dyn.

Dynoliaeth ieuanc—gymaint gwell ac uwch
Ac ardderchocach, oedd nag yw yn awr!
Wrth iddi rodio yn frenhines fir,
Mewn gwisgoedd gwynion o sancteiddrwydd twymn,
Drwy holl brydferthion ir a ffrwythau per
Ein daear dirf ag oedd yn wynfa i gyd,
Disgynai gwawl ysbrydol ar ei llwybr.
Hyhi oedd coron creadigaeth lân;
Ei chalon eang oedd yn barth o'r nef;
A gwenau Duw oedd ar ei gwyneb hardd.
Nid oedd cymylau duon yn ei nen,
Na gauaf brochus yn ei blwyddyn fras,
Na bedd na dagrau yn ei byd di—ddrain;
A chyfarfyddai, lawer bore gwyn
A hwyr serenog, â cherubiaid cu.

A fyrred fu ei dydd o wynfyd pur!
Yn sydyn oerodd Anian drwyddi i gyd;
Ymledodd cwmwl dros y bydoedd oll;
Ac ymderfysgodd creadigaeth lor.
Gwenwynodd pechod fywyd dynolryw;
Trawsffurfiodd hwynt yn wrthryfelwyr dreng;
A throes y ddaear, oedd yn Eden lawn
O swynion nefol, yn ddiffaethwch prudd;
A gauaf ydyw Amser wedi hyn.
Ymdraidd ysbrydion duon cystudd, siom,
Gorthrymder llethol, newyn ysol, brad,
Ar hyd yr oesoedd drwy ein planed fach;
A llwythog ydyw ei hawelon byth
O ocheneidiau a griddfanau tôst.

Nid ydyw ei thrueni chwaith mor ddwfn.
A phe buasai dan lywodraeth dieifl;
Oblegid mai yr Arglwydd yw ei theyrn;
Ni threngodd gobaith yn ei chalon fall.