Er byrred yw ei dydd, y mae yn ddydd;
Nid yw ei nos, er dued yw yn aml,
Yn gaddug perffaith,—gwena lloer a ser
Eu cydymdeimlad i ysprydoedd trist,—
Am fod trugaredd yn teyrnasu byth.
Nid yw ei heira pur yn hollol oer;
Mae gradd o wres caruaidd yn ei rhew;
Chwyth llawer tymhestl erwin trosti, mae
Er hynny "galon gan y storom hyf,"
Oherwydd mae hi, er mor bell a gwyw,'n
Parhau yn dalaeth o lywodraeth lor.
Mae terfyn ar ddioddefaint poeth fy rhyw;
Nid yw ei malais yn ddieflig; mae
Gwaelodion—pell neu agos, ar ei thwyll;
Nis gwyr am lid anniffoddadwy chwaith;
Mae haen o gariad, neu o lwfrdra cudd,
Yn holl greulondeb a dialedd dyn,―
O achos fod Calfaria yn ei fyd.
Oherwydd fod yr Iesu yn ein cymoedd—
Yn Arglwydd ar galonau a mynyddoedd,
A bod ei ysbryd grasol yn parhau
I dreiddio drwy ein tryblith erch, gan hau
Goleuni bywiol, gwirioneddau nefol,
Ac egwyddorion llawn o rinwedd dwyfol,
Ymhob cenedlaeth o eneidiau meirwon,
Parhawn, er gwaethaf ein gelynion cryfion—
Daearol a chythreulig, fyth i drigo
Yng ngolwg temlau sanctaidd, ac i wrando
Ar wahoddiadau peraidd Iachawdwriaeth;
A phrofwn weithiau wynfyd buddugoliaeth.
Am fod ein gwlad yn llawn o Ysgrythyrau
Mwynhawn dangnefedd, rhyddid, mil o freintiau;
A llawn o obaith ydyw ein calonau.
O Sabboth sanctaidd, cawsom ni ddiwylliant;
O edifeirwch cyfyd ein gogoniant:
Yn ymyl Duw—ymgilia ein hanialwch,
Ac at y groes y daw angylion heddwch:
Drwy ffydd a phregeth tyfwn yn frenhinoedd,
Ac ar ein gliniau dringwn hyd y nefoedd.
