Dan oruchwyliaeth bêr yr Ysbryd grasol,
Diddymir melldith pechod dyn yn hollol;
Adferir Anian i'w gogoniant gwreiddiol,—
Gostyngir ei mynyddoedd geirwon, llymion;
Ei chorsydd lleidiog wneir yn faesydd gwenith,
A rhosydd grugog fydd yn erddi bendith.
Ymgyll corwyntoedd mewn awelon balmaidd,
A daw y môr drachefn yn baradwysaidd;
Troir oerni Amser yn gynhesrwydd llachar,
A thlysni tirf ymdaena dros y ddaear.
Mor hawdd eu trin ag ychain gwâr fydd llewod;
Bydd eirth yn llariaidd megys lloi a mynod;
Arweinia bachgen yr o fleiddiaid graenus,
A phlant chwareuant â gwiberod nwyfus.
Caethiwed a helbulon dynol ryw
I gyd ymgollant yn niddanwch Duw;
Ni bydd cystuddiau, brad na newyn, gormes
Nac ofn rhyfeloedd, mwyach yn eu hanes;
Bwytânt o ffrwythau y gwinllanoedd blannant,
A thrigant yn y tai a adeiladant;
Cyfrifant eu blynyddoedd didymhestloedd
Fel derw, a'u hiliogaeth wrth y cannoedd.
Diddymir y gwahaniaeth anfesurol
Sydd weithian rhwng amserol a thragwyddol;
Y byd, yn ail i drefedigaeth nefol,
Drwy rinwedd Croes a bywyd anherfynol
Yr Iesu, drwy ei Ysbryd hollbresennol,
Mewn hedd a golud a dedwyddwch orffwys
Drachefn, dan wenau dwyfol, yn baradwys;
A thrwyddo eilwaith, dynion ac angylion.
A gydymrodiant megys hen gyfeillion.
