Pwy a bechodd ai hwn ai ei rieni fel yr ymlidid y gwrid o'i fochau gan welwder marwolaeth ddisymwth? Nid hwn a bechodd, er ei fod yn bechadur. Fe ddichon mai ei rieni a bechodd. Pwy a bechodd, ai hwn ai ei rieni, fel y genid ef yn nychlyd ac yn anafus? Os pechodd rhywun, ei rieni a bechodd neu rieni ei rieni. Dyna a ddywed astudwyr natur yn bendant, a dyna a ddywed Duw natur hefyd weithiau. "Y tadau a fwytasant rawnwin surion, ac ar ddannedd y plant y mae dincod." Ein tadau, medd y proffwydi, a bechasant, ac nid ydynt, a ninnau sy'n dwyn eu cosb hwynt.
Ond os yw Duw ôl trefn natur yn ymweled ag anwiredd y tadau ar y plant hyd y drydedd a'r bedwaredd genhedlaeth o'r rhai a'i casânt, y mae Ef, yn ôl trefn gras yn gwneuthur trugaredd i filoedd, neu hyd fil o genhedlaethau o'r rhai a'i carant. Y mae trugaredd wedi'r cwbl yn gorfoleddu yn erbyn barn.
Gellir casglu oddi wrth waith Iddewon yn dweud wrth y dyn a gawsai ei olwg: "Mewn pechodau y ganwyd ti oll," eu bod hwy yn priodoli ei ddallineb i'w rieni. Y mae'n wir eu bod hwy'n cyfeiliorni yn yr achos neilltuol hwn; ond nid oeddynt yn cyfeiliorni wrth farnu y gallai dyn ddioddef yn ei gorff, ac yn ei enaid hefyd, o achos camwedd ei rieni; canys y mae'n naturiol i blant etifeddu pechod eu rhieni ac etifeddu eu cosb hefyd.
