ddarllenasoch chwi yr Ysgrythur hon: 'A'r Arglwydd a ddywedodd wrth Satan, "A ddeliaist ti ar fy ngwas Job, nad oes gyffelyb iddo ar wyneb y ddaear, yn ŵr perffaith ac uniawn yn ofni Duw, ac yn cilio oddi wrth ddrygioni," ac yn parhau yn ei berffeithrwydd er i ti fy annog i yn ei erbyn ef i'w ddifa heb achos. " Dyma ddyn y tystiolaethai Duw amdano ei fod mor berffaith ag y disgwylir i ddyn pechadurus fod, a dyn na feiddiodd Satan ei hun, er mor feiddgar ydyw, ddim gwadu'r dystiolaeth a dystiolaethwyd amdano, yn dioddef, ac yn dioddef heb ddim achos ynddo'i hun.
Os oedd achos i'r cystudd, yn y temtiwr, ac nid yn y temtiedig yr oedd o; canys yr oedd y diafol wedi edliw wrth Dduw nad heb achos yr oedd Job yn gyfryw ddyn ag oedd o. "Ai yn ddiachos," eb ef, "y mae Job yn ofni Duw; oni chaeaist o'i amgylch ef, ac o amgylch ei dŷ, ac ynghylch yr hyn oll sydd eiddo oddi amgylch? ti a fendithiaist waith ei ddwylaw ef, a'i dda ef a gynyddodd ar y ddaear; eithr estyn yn awr dy law, a chyffwrdd â'r hyn oll sy ganddo, ac efe a'th felldithia o flaen dy wyneb." Dyma ystyr yr haeriad mewn geiriau eraill: Nid er dy fwyn dy hun y mae Job yn dy garu, ond er mwyn y rhoddion a gafodd o gennyt.
Yr oedd hyn yn wirioneddol yn fwy o gyhuddiad yn
