tamis, canys nid oes un ffordd amgenach i benderfynu dadl mor ddyrys."
Fe dynnodd y mab hynaf yn y bwa, ac a saethodd ei dad yn ei galon. Wedi hynny fe anelodd yr ail fab ac a saethodd yn gystal â'i frawd. Yna fe gymerodd mab ieuengaf y bwa, ond pan oedd o ar anelu fo'i gollyngodd i lawr ac a ddechreuodd wylo ac ymdaflodd wrth draed y Sultan, gan ddywedyd: "Fy arglwydd, na ddigia wrthyf am anufuddhau i'th orchymyn. Y mae'n dyfod i'm cof yr holl bethau da a gefais gan fy nhad; yr oedd o'n fy ngharu i mor fawr, ac mor dirion wrthyf bob amser â phe buaswn yn unig fab iddo. Pa fodd y gallaf yn awr fod yn ddigon anniolchgar a chreulon i'w archolli hyd yn oed yn ei gorff marw? Gwell gennyf i golli fy etifeddiaeth na'i hennill yn y modd hwn."
Fe'i cododd y Sultan i fyny ac a'i cusanodd ar ei dalcen, gan ddywedyd: "Tydi a brofodd orau dy fod yn fab i'r ardderchocaf Dochtamis. Am hynny, tydi fydd ei unig etifedd. Am y ddau fab hynaf, gwerther hwynt yn gaethweision, canys profi a wnaethant trwy eu hanniolchgarwch nad ydynt ddim yn wir feibion i ardderchog dad."
CHWEDL DDWYREINIOL.
