"Aros," ebe'r cythraul bychan, "hyd onid yfont yr ail wydraid," ac fe aeth eu hymddiddan yn uwch ac yn arwach. O wenieithio i'w gilydd troesant i oganu ei gilydd, ac o'r diwedd i ddyrnodio'i gilydd hyd onid oeddynt yn friwiau i gyd drostynt.
Wrth weled hyn fe wenodd y Pencythraul yn foddhaus, a dywedodd, "Da, da iawn."
"Aros ennyd," ebe'r cythraul bach, "a thi gei weled peth gwell fyth. Ar ôl yfed gwydraid arall fe dry'r bleiddiaid yn foch."
A hwy a yfasant y trydydd gwydraid. Yna dechrau ymlonyddu, ac yn lle brochian, rhochian a wnaethant. Yn y man fe aeth y gwesteion ymaith bob yn un, bob yn ddau, bob yn dri, ac a gwympasant yn glytiau ar yr heol. Fe aeth y gwahoddwr hefyd allan gyda hwynt er mwyn eu hebrwng, ond gan ei fod yntau cyn feddwed â'r lleill, syrthio a wnaeth i ffos fudr, ac yno y gorweddodd fel mochyn.
Erbyn hyn yr oedd llawenydd y Pencythraul yn gyflawn. Am hynny, dywedodd wrth y cythraul bach, "Yn wir, ti ddyfeisiaist ddiod gampus-pa fodd y gwnaethost ti hi, dywed? A barnu wrth ei heffeithiau, rhaid, debygaf i, mai gwaed llwynog oedd y gwydraid cyntaf, mai gwaed blaidd oedd yr ail, ac mai gwaed mochyn oedd y trydydd."
"Nage," ebe'r cythraul bach; "yr un fath ddiod
