DAMEG YR EFRAU.
Er bod dameg yr efrau wedi ei hegluro gan yr Iesu ei hun, fe'i cyfrifir yn un o'r rhai anhawsaf i'w deall. Oddi wrth ei eglurhad Ef fe ddangosir mai personau ydyw'r gwenith a'r efrau, tra dangosir yn y ddameg flaenorol mai gair y deyrnas ydyw'r gwenith, ac mai'r byd y mae'r personau hynny'n byw ynddo ydyw'r tir, ond yn nameg yr heuwr mai meddwl y rhai sy'n gwrando ydyw'r tir. Hefyd plant yr un drwg ydyw'r efrau, a phlant y deyrnas ydyw'r had da. Ond yr anhawster yma ydyw penderfynu pa un ai gau Gristnogion ydyw'r efrau, ai ynteu dynion drwg yn gyffredinol? Y maes yw'r byd, medd Crist; ond fe ddangosir yn adnod 41 fod y byd yn gyfystyr â'i deyrnas ef, ac nid yw'r deyrnas yn ddim amgen na'r eglwys weledig sydd yn y byd. Yn ail, ni buasai’n briodol cyffelybu pob math o bechaduriaid i efrau, ond yn unig y rhai sydd debycaf o ran golwg i saint, a'r rhai y mae'n hawdd i'r cyffredin eu cymryd yn lle saint. Yn drydydd, ni buasai raid i ddiafol hau cnwd o ddynion drwg yn y byd i gyd-fyw megis ochr yn ochr â phlant y deyrnas, canys yr oedd dynion drwg yn bod yn y byd cyn sefydlu'r deyrnas. Ond os gau Gristnogion, math o bechaduriaid na buasent ddim bod oni buasai am Gristnogaeth, a olygai'r Iesu wrth yr efrau, y mae'n hawdd deall paham y soniodd Ef am yr ail hau a fu yn y maes.
