Argyhoeddiadau o bethau ysbrydol yn llifo allan yw pregethu. Gwywa'r argyhoeddiad os na chaiff waith. Wrth lifo allan, cynhyrcha argyhoeddiadau mewn ereill. Nis gallwn lechian yn y gongl mewn mudandod os oes argyhoeddiad o Dduw yn llosgi ynom. Argyhoeddiad sy'n rhoi awdurdod. "Llefaru fel un ag awdurdod ganddo," ac nid fel yr ysgrifenyddion. Awdurdodau llawysgrifau MS. oedd ganddynt hwy. Awdurdod calon oedd gan yr Iesu. Adwaenir argyhoeddiad gan reddf cynulleidfa, a rhaid taro'r nodyn cyn gafael yn ddwfn. Cofier fod argyhoeddiad pregethwr wedi peri i Dduw fendithio syniadau digon amrwd lawer tro. Ac os bydd y pregethwr distadlaf yn llefaru ei argyhoeddiad o bethau ysbrydol, ni ellir amau ei onestrwydd, a gall fod yn bregethwr mawr ar lawer adeg yng ngolwg y Nef.
Un yw'r gwirionedd— y tragwyddol diderfyn a byth gynyddol yw hwnnw—ac y mae iddo ddigon o arweddau i gyfarfod â nodweddion pob meddwl, ac angen pob oes. Mae modd ein hunoli â hwn, nes iddo ddod yn nwyd bennaf ein bywyd—nes dyfod o honom ar ambell awr i fan lle yr anghofir cyflog a'r funds gan awydd santaidd i wneud ein gwaith a dweud ein neges. Ein neges fawr wedi dod yn bopeth gennym. Dywedai y Parch. Joseph Thomas, Carno, "fod crefydd yn rhywbeth gan lawer, ond yn benna peth gan ambell un". Y mae ein neges i fod yn bopeth gennym. Anghofiodd yr Arglwydd Iesu bopeth ond ei neges—" Megis y gorchymynodd y Tad i mi, felly yr wyf yn gwneuthur Pan ddaw adeg lesg, lwydaidd, awn yn ôl at sylweddau mawrion ein bywyd crefyddol, ac i gyfrinach haenau dyfnaf ein calon. Yfwn o ffynhonnau Duw. Gosodwn ein traed ar y creigiau, ac fe dyf negesau byw uniongyrchol yn ein calon. Daw ton o fywyd newydd i'n calon, bydd y ddôl yn lasach, a'r nen yn loywach, a byddwn yn fodlon mentro a mynd—"Wele fi, anfon fi".
Ond, atolwg, ar ôl cael y pethau hyn yn argyhoeddiadau fe fydd rhyw bethau yn aros yn amheus o hyd, rhyw arwedd ar esboniadaeth neu athrawiaeth. Pa beth a
