CHLYWAIS I MO'R GOG ELENI
[1921]
'CHLYWAIS i mo'r gog eleni,
Clywais iddi ddod i'm gwlad,
Gwelais blant yn gwrando arni
Fel ar fin rhyw newydd stad;
'Chlywais i mo'r ddeunod tyner
Leinw'r byd â newydd swyn,
Er im wrando oriau lawer
Yn y cysgod, dan y llwyn.
Gwn y daw i'r hen gelynen.
Cyn y daw helbulon dydd,
Pan yw pelydr cynta'r heulwen
Ar y dail yn chwarae'n rhydd;
Gyda'r wawr âf allan yno,
Dan y cangau eistedd wnaf,
Ond er gwrando, gwrando, gwrando,
Eto'i chlywed hi ni chaf.
Fore o Fai, di-ail dy wenau,
Dawns y dail ar hyd y coed,
Mil o flodau ar y cloddiau,
Ni fu mwynach Mai erioed;
Ond daw pang o hiraeth imi,
Dyma ddechrau calon drom,—
Chlywaf fi mo'r gog eleni,
A thry tlysni Mai yn siom.
Gall ei bod hi yma'n canu
Canu'n ffrydli megis cynt,
Gyda'i sain yn cynganeddu
'Nawr â miwsig mwyn y gwynt;
Minnau'n fyddar, gwcw ffyddlon,
Nid i mi y ceni mwy,
Llithra'r gân dros yr awelon,
Efallai, i leddfu dyfnach clwy!
