Y GYMRAES.
AETH geneth unieithog o Gymru fach.
I weini i'r ddinas bell,
A chwiliodd ei chalon am gapel Cymraeg.
I wrando'r newyddion gwell.
'Roedd ganddi y Sul filltiroedd o daith,
Ond cyson yr âi bob prynhawn;
A phan yn methu, da gwyddai'r Nef.
Nad ydoedd y lle yn llawn.
Ai'r teulu i'r capel Saesneg hardd.
Gerllaw, ar gwr y dref,
A galwai'r gweinidog yn ei dro—.
Gwas Duw, yn ddiau, oedd ef.
Un dydd, gofynnodd i'r forwyn fach.
Am ddod gyda'r teulu 'nghyd.
I'r capel Saesneg—"'Does dim mewn iaith,
Nid Cymro yw Ceidwad y byd".
"Efallai," medd hithau, "nad Cymro yw Ef,
A diolch yn fawr i chwi;
Er hynny, bob amser wrth siarad ag Ef,
Cymraeg mae E'n siarad â fi".
DOD YN ÔL.
DOD yn ôl mae'r haul bob bore.
'Rol ymgolli yn yr hwyr,
Dod yn ôl mae'r lloergan olau
Wedi ei threulio'i hun yn llwyr;
Dod yn ôl mae llanw'r weilgi
Gyda'r llongau yn ei gôl,
Ond fy nghalon sydd ar dorri—.
Ni ddaw 'nghariad byth yn ôl.
Dod yn ôl mae'r wennol hoyw.
Ar ei hadain loyw, lân,
Dod yn ôl mae'r gog gan alw.
Ym mhob cwm i daro cân;
