CYFAMOD DUW Â'R DYDD
"Fy nghyfamod a'r dydd." (Ier. xxxiii: 20).
Ni chaiff y dydd
O'i afael Ef byth fynd yn rhydd,
Na'r nos ychwaith;
A dangos ei ogoniant Ef,
A rhyfeddodau maith y Nef,
Byth fydd eu gwaith.
Diderfyn yw
Gafaeliad tyn gyfamod Duw
Ar nos a dydd;
Fe'u ceidw hwynt i rodio'n rhydd,
Dilynant fyth ei gilydd mwy,
Ac ni bu hollt cydrhyngddynt hwy
Erioed, a byth ni fydd.
Gwên lôr yw'r wawr
Yn disgyn ar y cread mawr,
A'i wyneb Ef yw'r dydd;
Ei law yw'r hwyr a'i bendith dlos,
Ei gysgod Ef Ei Hun yw'r nos—
A hyn am byth a fydd.
Caf gyda'r wawr
Ddeffroi i weld Ei gariad mawr,
A gweithio dan Ei wedd,
A'm gwaith yn felys wledd;
Yna, pan sudda'r haul i lawr,
Efe a'm dug i fynwes fawr
Ei hen gyfamod hedd.
'Rôl tywyll nos,
Fe egyr wedyn wawrddydd dlos,
A Duw o hyd yn mynd ymlaen,
A'i gariad mawr o hyd ar daen,
Drwy olau claer—drwy d'w'llwch prudd,
Cryfhau o hyd mae gafael ffydd;
Gŵyr mai diderfyn yw
Cyfamod Duw a'r dydd.
