"O, mi wn i beth sy ar y gwalch," ebe Sara. "Neith'wr o'dd raffl y Red Lion, a mi gynta fod Nat wedi bod yno—'chollith e ddim cyfle o'r sort—a mi fentra fod drych pert i weld arno fe heddi."
Nid atebodd Dafi Jones air, ond aeth allan heb holi rhagor. Yn gynnar yn y prynhawn aeth lawr i dŷ Nat i weled sut oedd pethau'n bod. Tyddyn bach to gwellt oedd, ac nid oedd enw arall arno ond "Tŷ Nat." Ni welsech dŷ bach mwy twt mewn taith diwrnod. Yr oedd gardd tu ôl a chlos cryno o'i flaen. Er mai mwd oedd y gwelydd, yr oeddynt wedi eu gwyngalchu mor lân, ac yr oedd cymaint o flodau a creepers wedi eu plannu wrth y godre fel yr edrychent yn siriolach na muriau un castell neu blas yn y sir. Cerddodd Dafi'n araf at y drws. Nid oes neb byth yn Llanelwid yn curo wrth ddrws cyn myned i'r tŷ, ac nid oes neb chwaith yn meddwl am gloi'r drws ond pan fyddo'r ffair flynyddol yn y pentref yn tynnu Saeson a phorthmyn i'r ardal. Felly nid arhosodd Dafi wrth y drws maes.
"Helo 'ma!" meddai, wrth groesi'r trothwy, "o's rhywun miwn?"
"Y chi Dafi Jones sy 'na?" meddai Sali, gan ddyfod i'w gyfarfod i'r penllawr.
Menyw fer, dew, gron oedd Sali—bron yr un hyd a lled—ac wyneb mor rownd â thwmplen. Yr oedd ganddi drwyn byr, llydan wedi ei osod rhwng dau lygad bach, cyn ddued â'r fagddu, ac mor ddisglair a llym â nodwydd ddur. Safai mor gadarn ar ei thraed â chraig gallestr, ac yr oedd pob symudiad o'i heiddo yn llawn ynni a bywiogrwydd. Yr oedd yn arfer dweud y gallai "droi ar bishin tair," a'i hoff ymffrost oedd fod ei thŷ mor lân a threfnus â "phin mewn papur.
"Dewch miwn, dewch miwn," ychwanegai Sali, cyn i Dafi gael amser i agor ei enau. "Mi fues yn eich dishgwl chi drwy'r bore."
"Beth sy'n bod, Sali fach?" gofynnai Dafi'n syn. "Beth sy'n bod?"
"Mi allwch ofyn hynny, Dafi Jones," atebai Sali'n gwynfan- us. "Fel ta gyda fi ddim digon o drwbwl ishws!—"
"Dych chi ddim yn ceisio gweyd," dywedai Dafi, "fod Nat yn dost?"
