"Ei grogi?" gofynnai Nat yn syn. "Na, chese fe ddim o'i grogi, glei."
"Shwd na chese fe?" meddai Sali, "ac ynte wedi lladd dyn." "Sali fach, 'dwyt ti ddim yn deall y gyfreth," atebai Nat yn ddifrifol. "Do's dim cosb am yn lladd i heb lesens, wa'th 'dw i, ti'n gweld, ddim yn y gêm."
"Lycoch chi 'nawr," meddai Dafis, gan chwerthin, "bachan doniol wyt ti, Nat, hefyd! Yr wyt ti'n bownd o ga'l dy whits ta ti'n marw'r fyned nesa! Ond mae'n rhaid i ti ga'l doctor, na chyffra'i. A mae Arthur ni'n dwad gatre heno am wythnos—
"Arthur yn dwad gatre?" ebe Nat, gan hanner codi yn y gwely. "Dyw e ddim ar ben yn Llynden, odi e?"
"O, nag yw," atebai Dafi gyda balchder. "Mae e wedi ca'l swydd uchel iawn yn un o'r hospitals yco, ond i fod e'n ca'l tipyn o wyle gyda nhw 'nawr. Ag os wyt ti'n folon mi ddwa i lawr ag e heno ne' fory, a ddaw neb i wbod dim am y peth." Nid oedd eisiau cymell rhagor ar Nat. Bodlonodd i awgrym Dafi, ac ym mhen ychydig aeth Dafi Jones adref i'r Dolau i baratoi i fyned i gwrdd ag Arthur yn y stesion.
PENNOD III.
"YR HEN BINACL."
PAN alwodd Arthur y noson honno i weled Nat, deallodd nad oedd yr hen greadur wedi cael llawer o niwed, ac mai dim ond eisiau llonyddwch am ddiwrnod neu ddau oedd arno i'w lwyr wella. Fel yr oedd y lwc yn bod, safai pan aeth Nat gryn ddeugain llath neu ragor oddi wrth Tomos yr ergyd allan, ac nid oedd y shots wedi gwneud rhagor na chrafu ei groen, a'i ddychrynu ef a'i gyfaill bron o'u synhwyr—
Pan glywodd Nat farn Arthur am y ddamwain, braidd na neidiodd o'r gwely ar unwaith gan ei lawenydd. Ond ar daer gymhelliad Arthur bodlonodd aros yno, hyd fore dydd Llun, beth bynnag. Yr oedd pawb yn gyfarwydd â "chlefyd dydd Sul" Nat, a gwyddai yn dda na fuasai neb yn synnu oherwydd ei absenoldeb o'r cwrdd. Os gallai fod wrth ei
