"Wel, Nat wedodd wrtha i yn yr efel 'nawr," atebai'r ciwrat.
"O!" meddai'r clochydd, "Nat wedws wrtho chi, ie fe? Fe ddewch i nabod Nat yn well cyn bo hir!"
Ffromodd Mr. Rowlands yn aruthr pan ddeallodd fod Nat wedi ei dwyllo, ac aeth i'r efail ar ei ffordd adref, yn llawn natur ddrwg.
"Beth oech chi'n feddwl, y dyn," gofynnai yn awdurdodol, "wrth 'y nhwyllo i gynne fach?"
"Eich twyllo chi?" gofynnai Nat yn ddryslyd.
"Ie; wrth ddweyd fod Henri'r Crydd wedi marw?" ebe Mr. Rowlands.
"Ond wedes i ddim wrtho chi ario'd fod Henri wedi marw!" meddai Nat.
"Allwch chi wadu wrtha i," gofynnai'r ciwrat yn syn, "i chi weyd wrtha i fod Henri wedi marw ar gino ddoe?"
"Galla'," atebai Nat.
"Rwy'n rhyfeddu eich bod chi o'r wyneb i ddweyd y fath beth," meddai Mr. Rowlands. "Do's dim dwy awr oddi ar hynny."
"Whare teg i bawb. Fe ofynsoch chi i fi os o'dd Harri'n dost, ond do fe?"
"Do," meddai'r ciwrat.
"Howld on, syr," ebe Nat. "A mi wedes inne nag o'dd e, am a wyddwn i, ond 'y mod i wedi clywed 'i fod e wedi ishte wrth y ford ddo' yn holliach am hanner awr wedi douddeg i fyta'i gino, a'i fod e wedi darfod cyn un ar gloch. Gwir neu gelwydd, dyna glywes i," ychwanegai Nat, "ag os ych chi'n dewis 'y nghamddeall i, nid arna' i mae'r bai."
Boddwyd atebiad sarrug Mr. Rowlands yn y llifeiriant o chwerthin a ddilynodd, a throdd y ciwrat ymaith yn ddicllon.
