PENNOD X.
ROBIN O'R LLWYN.
BU'R ciwrat yn ymwelydd cyson yn y Gelli ar ôl y Nadolig, ac nid oedd gan Mrs. Morris na Gwladus unrhyw wrthwynebiad iddo. Edrychai Mrs. Morris arno fel rhyw "hanner gŵr bonheddig," ac ni allai Gwladus lai na hoffi cwmni dyn ieuanc mor syml a diddichell, yn enwedig pan wyddai, heblaw, holl hanes y plwyfolion i gyd. Ond po fwyaf a welai Mr. Rowlands o Gwladus, mwyaf i gyd oedd ei hiraeth wrth ymadael â hi. O'r negesau a luniai fel esgus i alw yn y Gelli, a'r ystrywiau a ddefnyddiai i gael gweled Gwladus ar ei ffordd adref o'r seiet neu gwrdd gweddi, a'i hebrwng yn ôl ar noson olau leuad! Yr oedd amcan y ciwrat yn amlwg i bawb—i Mrs. Morris a Leisa, ac i'r gwasanaeth-ddynion, a chyn bo hir aeth y si drwy'r plwyf fod Mr. Rowlands a Gwladus yn caru! Ond edrychai Gwladus mor ddiniwed drwy'r cyfan fel yr oedd yn anhawdd gan y ciwrat gredu ei bod yn deall ei neges i'r Gelli. Ambell waith gwnâi ymdrech i wneud ei feddwl yn hysbys iddi. Ond nid cynt y dechreuai ei gân nag y byddai Gwladus yn troi'r ymadrodd at rywbeth arall, a'r cyfan mor naturiol ag anadlu? O'r diwedd daeth dydd pan na allai'r ciwrat ymatal yn hwy. Tua chanol Mis Bach penderfynodd wneud ffrind o Leisa'r llaethwraig. Un noswaith yr oedd Leisa yn gwanu drwy'r llwydnos tua'r pentref i brynu nwyddau i'r tŷ, pan gyfarfu Mr. Rowlands â hi.
"Nosweth dda i chi, Elizabeth," meddai'r ciwrat, yn foesgar —ni chymerai'r byd am ei galw yn Leisa. "Shwd mae nhw gyda chi yn y Gelli?"
"Gweddol iawn, syr," atebai Leisa, "ond fod mystres dipyn yn wanllyd, fel mae hi'n arfer bod yr amser hyn. Ond mae Miss Bowen gyda ni 'leni i thendo hi."
"A-a-a mae Miss Bowen yn iach?" gofynnai'r ciwrat. "O, ody, thenciw," atebai Leisa. "Mae hi mor iached â'r gog amboitu'r tŷ yco. Ta pwy ceiff hi'n wraig, me fydd yn lwcus iawn."
