"Elizabeth," meddai Mr. Rowlands, gyda difrifoldeb mawr, "ddyfarwch chi ddim os arhoswch chi'n ffrind i fi, a gweyd gair drosta i gyda Miss Bowen. Ody chi'n meddwl fod siawns gen i amdani hi?"
"Wir, 'dwn i ddim," atebai Leisa. "Mae'n dipendo shwd garwr ych chi, wa'th mi ellwch fentro'ch pen fod ces mowr ar Miss Bowen. Hi geiff y ben-siâr ar ôl ei nhanti yn y Gelli; ac am lân—wel, 'do's dim ei phertach hi yn yr holl gwmpas'odd 'ma! Mae pawb yn gweyd mai hi yw topins Dyffryn Tywi.'
Suddai calon y ciwrat wrth glywed rhagorolion Gwladus yn cael eu chwythu yn utgorn Leisa, er ei fod wedi dweud yr un peth ganwaith wrth ei galon ei hun.
"Ody chi'n meddwl nad o's gen i ddim siawns, 'te?" gofynnai yn ofnus.
Tynerodd hyn deimladau Leisa ar unwaith, oblegid nid oes menyw ar y ddaear na theimla ei chalon yn cynhesu at un wedi ei glwyfo ym mrwydr serch.
"Cystal siawns i chi ag i neb arall," meddai yn galonnog. "Tawn i'n fachgen ifanc, fyse dim byd yn fwy wrth 'y modd i na phowlo mewn ffair am ferch ifanc. 'Rown i ddim diolch am ga'l merch heb fod neb arall yn ei mofyn i o gwbwl."
"Falle gallech chi roi cyngor i fi," gofynnai'r ciwrat, "beth i 'neyd er mwyn pleso Miss Bowen?"
"Mae'n ddigon hawdd gweld," ebe Leisa, gan chwerthin, "nag ych chi ddim yn gyfarwydd â merched ifenc. 'Do's dim ond un peth allwch chi 'neyd i pleso nhw ym Mis Bach."
"A beth yw hwnnw?" meddai'r ciwrat.
"Ha, ha, ha!" meddai'r llaethwraig, "ddim yn gwbod beth i 'neyd ym mis Bach! Mi golchsoch chi'r tro yma, ta beth! O, 'rych chi'n gwbod yn well na hynna, 'rwy'n siwr, ond eich bod chi'n lico'n rigan i!"
"Nag wn wir, Elizabeth," ebe'r ciwrat, "dwy ddim yn gwbod dim am arferion Llanelwid."
"Arferion Llanelwid, wir," meddai Leisa. "Run arferion sy yma ag sy ym mhob man arall, gwlei! Beth feddylech chi mae merch ifanc yn ddishgwl ym Mis Bach ond ffolant?"
"Ffolant?" gofynnai'r ciwrat yn syn. "Ody chi'n meddwl y byse fe ryw les tawn i'n hala ffolant i Miss Bowen?"
"Wel," meddai Leisa, "dwn i am un ferch ifanc fyse'n torri ei chalon ta hi'n derbyn ffolant."
