weithiau yn enwedig y ddau bennill blaenaf. Ac yn wir mae'r ddau olaf mor syml, mor naturiol, mor llawn o asbri a nwyfiant a thynerwch serch . . .
Ond cyn iddo ddibennu ei frawddeg curodd Mr. Rowlands wrth y drws. Darllenwyd y penillion drachefn yng 'Ngweith-dy Ceridwen.' Bodlonwyd y ciwrat ynddynt, ac, wrth ymadael, gwasgodd hanner coron ar gledr llaw y prydydd.
"Hanner coron?" ebe Robin yn syn, wrtho ei hun. "Hwn yw un hael, hyn yw 'nhyb.' Ond cafodd werth ei arian yn llawn."
PENNOD XII.
GWLADUS YN ATEB.
CAFODD Leisa waith caled i beidio dweud wrth Gwladus am ei helynt gyda Mr. Rowlands; ond chwarae teg iddi, cadwodd y gyfrinach yn anrhydeddus. Eto, hawdd oedd gwybod oddi wrth ei hymddygiad fod rhywbeth neu gilydd "yn y gwynt." Ni allai edrych ar Gwladus heb dorri allan i chwerthin, nes o'r diwedd i Mrs. Morris ddweud wrthi yn ei ffordd hanner ceintachlyd:
"Yn enw dyn, Leisa fach, beth sy'n bod arnoch chi?"
"Stim byd yn bod arna i, mystres fach," ebe Leisa gan chwerthin yn uchel, "ond 'y mod i wedi ca'l ffolant."
"Ca'l ffolant, wir!" meddai Mrs. Morris. "Mae'n hen bryd i ryw hen lol fel 'na fynd ma's o'r wlad. 'Rwy'n synnu at Mr. Morgans ei fod e'n cadw shwd ffwlbri yn y siop."
Bore dradwy, er syndod i Gwladus, daeth Leisa ati yn gynnar ar ôl brecwast a pharsel bach yn ei llaw.
"Dyma rwbeth dda'th i chi gyda'r post, Miss Bowen," meddai gyda gwên.
"Beth yn enw'r annwyl all hwn fod?" ebe Gwladus gan ryfeddu. "Ffolant," meddai wedi agor y parsel.
"A phenillion!" ychwanegai ym mhen ychydig, a'r wên fach harddaf yn y byd yn chwarae ar ei gwefusau.
"Odych chi'n ei lico hi?" gofynnai Leisa gyda balchder. Yr oedd Gwladus wedi anghofio Leisa.
