"Wel, nag own," atebai Gwladus, dipyn allan o'i chof. "Rown i'n meddwl fod gydag e fwy o synwyr nag i hala'r fath ddwli."
"Dwli?" gofynnai Leisa. "Mae pawb yn hala ffolant ffordd hyn a mae Morgans y Siop yn eu gwerthu nhw, a mae e'n ddiacon!"
"O, wel," meddai Gwladus, gan chwerthin, "mae'n rhaid fod y peth yn iawn gan fod diacon yn gwerthu ffolante."
"At Robin ewch chi i ga'l y farddoniaeth?" gofynnai Leisa.
"At Robin?" meddai Gwladus yn syn. "Ody merched ifenc yn mynd at Robin i ga'l barddoniaeth?"
Yr oedd llawer o wawd a dirmyg yn y gofyniad. Ac yr oedd hyn yn fwy rhyfedd am fod Gwladus yn hoff iawn o Rieingerdd Ceiriog, lle'r â Myfanwy i ofyn peithynen at Hywel y Bardd. Ond y mae pethau yn edrych yn wahanol iawn mewn bywyd i'r hyn ydynt mewn Rhieingerdd.
"Odyn, wrth gwrs," atebai Leisa, "do's neb arall yn werth dim baw am farddoniaeth.
"Wel, 'daf fi ddim ato fe, 'ta beth," ebe Gwladus. "Fe wnaf i'n marddoniaeth iddo 'yn hunan, ne hala i ddim o gwbwl!"
"Allwch chi sgrifennu penillion?" gofynnai Leisa, a'i llygaid fel afalau yn ei phen.
"Galla',—rhyw fath o benillion," atebai Gwladus yn ysgafn.
"Peth mowr yw ca'l eich codi yn y colej!" ebe Leisa. "Chlywes i ddim sôn am un feniw arall ond Cyrnogwen o'dd yn gallu gwneyd hynny. Shwd oech chi'n lico barddoniaeth Robin?"
"Weles i ddim o'i waith e eto," meddai Gwladus.
"Do, wrth gwrs!" ebe Leisa, "wa'th fe sgrifennodd y farddoniaeth ar eich ffolant chi i Mr. Rowlands."
"Shwd gwyddoch chi hynny?" gofynnai Gwladus.
"O, wi'n gwbod yn sblended," atebai Leisa, "wa'th fe wedws Mr. Rowlands wrtha i!"
"Rych chi ac ynte dipyn o bartners, mi wela'," ebe Gwladus.
"Fe allech chi ga'l gwa'th gŵr nag e, Miss Bowen," meddai Leisa yn gyfrinachol, "er bod ei wddwg e mor fain.
"O mi lycech 'y ngweld i'n ei briodi e?" gofynnai Gwladus yn wawdlyd.
