A'n eiddil gwyn a ddelo'n gu
Gerbron yr orsedd ryfedd fry;
A deled gwlith y fendith fawr,
Ein Naf, o lys y nef i lawr.
CRIST A PHLANT BYCHAIN.
Fel arwydd i'w ddysgyblion cu,
Yr Iesu a ddangosodd,
Am ddull a deiliaid teyrnas ne'
I'r eiddo fe arwyddodd.
"Boed i blant bychain ataf dd'od,"
Medd ef, "heb ddanod iddynt;
I'r cyfryw rai, gwirionedd yw,
Fod teyrnas Dduw yn eiddynt."
Bendithiodd ef y rhai'n yn rhwydd,
Mewn dull yn arwyddedig,
O'r fendith nefol, bur heb os,
Fydd i'r rhai gostyngedig.
Ond ni fedyddiodd mo'nynt chwaith,
Fe wnaeth ei waith yn addas;
O ran fod eisiau cyffes ffydd,
Yn neiliad rhydd ei deyrnas.
Ond d'weyd, "Oddieithr newid dyn,
A'i droi fel plentyn bychan,
Nid â i'r deyrnas sydd i'r saint,
Na chael o'i gwiwfraint gyfran."
Pwy bynag a'i dyrchafo'i hun,
Y cyfryw un ostyngir;
A'r hwn fo isel yn ei fryd,
Er gwawd y byd a godir,
