Fel aur a burir yn y tân,
Y deuaf allan eilwaith.
Crist ydyw'r meddyg, mawr ei ddawn,
A ddichon iawn gymhwyso,
Pob rhyw gystuddiau ddel i'n rhan,
A gwneud i'r cyfan lwyddo.
Er chwerwed yw pob cwpan lawn,
Nid ydyw'n iawn bod hebddynt;
Cawn wel'd y cyfan er lleshad,
Mae gwin o gariad ynddynt.
Mae'r Tad yn profi, mwy neu lai,
Pob un o'r rhai a garo,
A'i olwg arnynt ddydd a nos,
I'w dwyn yn agos ato.
A phan heneiddio'r corff o gnawd,
A'n natur dlawd yn gwywo,
Gall ein dyn newydd fod, er hyn,
Mewn ieu'nctyd yn blodeuo.
Er bod cystuddiau blin ein hoes
Yn gwbl groes i natur,
Mae'n holl geryddon, a'u parhad,
Yn llaw ein Tad wrth fesur.
Efe a ddichon esmwythau
Dolurion angau difri',
A throi holl ddychryniadau'r glyn,
A'r t'w'llwch yn oleuni.
SICRWYDD YR ADDEWID.
Wrth edrych ar y sail,
A'r wir addewid gref,
Er ofnau rif y dail,
Pa'm yr anmheuwn Ef.
A dyma air, pwy ŵyr ei werth?
Yn ol dy ddydd y bydd dy nerth.
