Ynddo ef mae bywyd
A gwynfyd byth i'r gwael,
A'r Mab afradlon hefyd,
A gollwyd, wedi ei gael.
MYFYRDODAU WRTH ORWEDD I GYSGU.
Dirwyn mae blynyddau mywyd,
O ddydd i awr. o awr i fynyd;
A phob mynydyn wedi ei dreulio,
Ni chaf eilwaith afael arno.
Aeth heibio eto un o'm dyddiau,
Gan luosogi rhif fy oriau,
Yr edau frau sy'n prysur ddirwyn!
Pwy all ei nadael, un mynydyn?
Cyfnewid beunydd mae f' amserau,
O forau i hwyr o hwyr i forau;
Ac yn fy arwain mewn prysurdeb,
At fin eithafoedd anfarwoldeb.
Pan f'wy'n myn'd yr hwyr i huno,
'Rwy'n cofio'r bedd lle caf orphwyso;
Ac wrth amdoi fy hun â gorchudd,
Am lwch y bedd yn toi fy nefnydd.
Wrth ddyfod cwsg i gloi f'amrantau,
Ni allaf lai na chofio angau;
Yn d'rysu pwyll fy holl gyneddfau,
Gan gyd falurio fy synwyrau.
Fy nghwsg hefyd hyd y cyfddydd,
I mi yn wir mae ef yn arwydd,
O'r amser fydd i'r corff marweiddiol,
Hir orwedd yn y bedd angeuol.
Gwel'd yr wyf fy nghlau adfywiad,
Yn ddrych o ddedwydd adgyfodiad,
Pan alwe Crist o'r ddaear ymaith,
Y corff i fyw heb farw eilwaith.
