Er hyny'r enaid bach fydd byw,
Nid marwol, ond anfarwol yw;
O wydd y farn rhaid iddo fe,
Ymddidol i'w dragwyddol le.
Ystyriwn, profwn hyn mewn pryd,
Yn mha ryw fan; yn mha ryw fyd
Y bydd ein lle, 'nol gado'r llawr,
Yn y tragwyddol fyd sy fawr.
ENAID A CHORFF Y DUWIOL YN
CYFARCH EU GILYDD YN YR ADGYFODIAD
Enaid—O! henffych gorff anfarwol glân,
Bydd im' yn drigfan hyfryd;
Un sylwedd oeddym, gynt, ein dau,
Cyn tori edau'r bywyd.
Corff—O! enaid bach, b'le diengaist di,
Pan hunais i'r pryd hwnw,
A'm cloi yn llwch y beddrod trist,
Nes dyfod Crist i'm galw?
Enaid—Fy anwyl gorff, pan drengaist draw,
A'th doi islaw mewn daear,
I'm nefol dŷ cymhwyswyd fi,
I'th aros imi'n gymhar.
Corff—Ow! myned hebot ti fu raid,
I'r bedd, fy enaid anwyl;
A gorwedd yn y ddaear laith,
Dros oesoedd maith i'th ddisgwyl,
Enaid—Fy anwyl gorff, mae'n ddigon gwir,
Ond er dy hir gaethiwed,
Nid oes dim brychau yn dy wedd,
Nac ôl y bedd i'w gweled.
Corff—I anfarwoldeb galwyd fi,
Dros byth i ti'n breswylfod,—
Cawn foli Ner yn gyflawn iach,
Fy enaid bach—heb bechod.
