Tudalen:Gardd Eifion.djvu/68

Rhyfeddwn ras ein Ceidwad a'i gariad at ein goror,
A'n gwnaeth yn gyd-feddianol o'r hyfryd rasol drysor;
Arddelwn ei reolau, mwynhawn ei rad amodau,
Boed ein meddyliau arno yn ddwys;
Mawrhawn ei bur gysuron, arswydwn ei fygythion,
Rho'wn arno beunydd ffyddlon bwys;
O'i gredu'n wir, mae bywyd, a heddwch i'w gyrhaeddyd,
Wedi'r blinfyd fyth heb loes;
Gwynfyd a'i gwir ddefnyddio, gwae'r dyn a'i hesgeuluso,
Un dawn i'n deffro, ond hwn, nid oes.

Os ym yn ufydd gredu gair Iesu'n gywir rasol,
Rhaid dwyn y caeth i ryddid, a newid yr annuwiol,
Gan adael gwag wrthrychau a gweinion ffol deganau,
Dirymu dirgel bechod, eilunod ein calonau,
A derbyn anian newydd, a dwyn y groes, yn ufydd,
A dilyn ein harweinydd doeth;
A chael y wisg santeiddlan, bwrcasodd Ef, yn gyfan,
I guddio'r truan aflan, noeth,
A meddu hawl gyfreithlon, i'w ddedwydd addewidion,
Gwir gysuron, goreu sail;
Ein tori o'n hen naturiaeth, a'n hylwydd impio'n helaeth,
Yn dyner odiaeth yn yr Ail.

Lle byddo gras achubol yn wirioneddol wreiddio,
Ymddengys ffrwythau bywiol, rhagorol yn blaguro,
Mae ffydd yn cymryd gafael, drwy'r hael addewid helaeth
Ar Grist a'i aberth cyflawn, am diriawn iachawdwriaeth;
Ac megys llusern euraid yn dwyn goleuni dibaid,
I ranau tywyll enaid dyn;
Ei hetifeddion hefyd feddianant fythol wynfyd,
Hedd y bywyd rhydd bob un;
Eu tarian amddiffynol sy'n diffodd saethau marwol
Y ddraig a'i holl niweidiol nerth;
Arddelwn hon hyd angau, dewiswn ei rhinweddau,
Uwchlaw'r holl berlau goreu eu gwerth.

Er bod y Cristion diwyd dan soriant byd amserol,
E fydd yn wyneb angau a'i boenau yn dderbyniol;