a chofiaf am y distawrwydd a ddisgynnodd ar bawb yn y lle, distawrwydd i'w deimlo, rhywbeth a grewyd gan y cyfuniad o eiriau Maurice Jones a geiriau a miwsig Tanymarian a chanu Vaughan Davies.
Yn y distawrwydd cododd Anthropos, difrifwch ar ei wedd. "Gyfeillion", meddai, "fedrwn ni ddim mynd ymlaen ar ôl peth fel yna. Yr ydan ni wedi cyrraedd i dir mor uchel. Mynd adref fyddai orau i ni bellach. Fedra' i ddim mynd ymlaen, beth bynnag".
Edrychasom ar ein gilydd. Nid oedd ond cynnar, yn ôl amser Awen a Chân. Tua hanner nos y byddai'r cyrddau hynny yn terfynu, fel rheol. Yr oedd pawb wedi teimlo swyn y canu, ond nid oedd ar bawb ohonom eisiau mynd adref a hithau ond prin wedi troi naw. Ond os nad oedd Anthropos am fynd ymlaen, beth oedd i'w wneud? Ef oedd enaid Awen a Chân, ac os na byddai ef mewn hwyl ofer y llafurid i geisio codi hwyl. Ynghanol ein penbleth dyna Alafon ar ei draed, yn ymyl y llywydd, gŵr llwyd ei rudd, llwydlas ei wallt, trist ei wedd. Gofynnodd yn lleddf am ganiatâd i ddweud gair am dri telynor a oedd yn byw yn rhywle rhwng Caernarfon a Llanberis tua dechrau'r ganrif o'r blaen.
"O'r gorau", meddai Anthropos, rhwng bodd ac anfodd, a dechreuodd Alafon siarad yn dawel am y tri brawd fel pe buasai yn eu hadnabod, tri telynor da, meddai, "a'r tri yn aelodau ffyddlon yn Sein Delyn", (un o dafarnau hynaf Caernarfon). Bu un ohonynt, John mi gredaf, farw, ac yr oedd y ddau arall yn sôn amdano wrth fynd adref o'r Sein Delyn un noswaith olau leuad, "ac yn rhywle tua'r Felin Wen", meddai Alafon, yn edrych yn ddwys ac yn ddifrif, "mi aeth 'i teimladau nhw'n ddrylliog iawn. A dyma un yn deud wrth y llall, "Daeth yr un telynor gwell na John fy mrawd i'r nefoedd erioed os nad a'th Dic Dywyll!"
