ydyw'r gân honno, yn hollol, ond y mae ynddi rai, beth bynnag, o nodweddion Alafon.
Yr oedd ei stydi yn nhŷ'r gweinidog yn ystafell braf gyda ffenestr yn edrych tua'r mynyddoedd. Nid wyf yn meddwl fod ganddo lawer iawn o lyfrau; nid oes gan weinidogion nag offeiriaid, fel rheol, lyfrgelloedd mawr, canys ni buont erioed yn derbyn cyflogau a'u galluogai i brynu llawer o lyfrau, er bod y bobl fydd yn talu iddynt yn disgwyl iddynt ddarllen yn eang. Ond yr oedd yno naws llyfrau; teimlech eich bod yn ystafell dyn diwylliedig, a oedd yn darllen ac yn myfyrio. Ac os byddech yn hollol dawel, yn eich cuddio eich hun orau y medrech yn y gadair ger y lle tân, ac os byddai'r ffenestr yn agored, deuai ymwelwyr i mewn, yr adar bach, nico, robin goch, a'r fronfraith, oedd yn adnabod Alafon ac yn ddigon hyf arno i fwyta ar yr un bwrdd. Yr oedd gweled dyn dieithr yn eu tarfu, ond deuent i mewn yn hyf yn ôl eu harfer nes eich gweled. Clywais ddywedyd y medrai ddenu aderyn gwyllt o'r gwrych; yn sicr, yr oedd pob math o anifeiliaid yn hoff ohono.
Wrth droi dros ei lythyrau ataf gwelais y cerdyn a anfonodd yn lled agos i'r diwedd i ddywedyd na allai ddyfod i gyfarfod Clwb Awen a Chân yng Nghaernarfon. Dyma a ddywedodd "Mewn teimlad o siom a gofid mwy na'r troeon o'r blaen wyf yn anfon i'ch hysbysu chwi a'r gymdeithas na chaf y pleser o fod gyda chwi y tro hwn eto. Tyn yn y cyffion ydwyf o hyd, a'r afael wedi ail-ffyrnigo tua'r Sul diweddaf. Eiddunaf i chwi gyfarfod rhwydd a hapus. Byddaf gyda chwi yn yr ysbryd.
Y Gewynwst! gwae ini—i'r adwyth
Brydiog ddod i'n poeni!
Gymdeithion llon, boed llenni
Heddwch iach rhyngddo a chwi!"
