III.—AT BERTHYNAS GALARUS.
DEFNYDDIAF yr adeg hon i'ch anrhegu
A chyngor caruaidd a mwynaidd mewn brys
Fel anwyl berthynas, fel cyfaill yn credu
Na fyddwch ddigofus wrthyf am hynny,
Am anfon anerchiad bach atoch o'm llys.
Fe'm blinwyd yn ddirfawr gan eich ddull dwysawl;
Na fyddwch alarus, na wylwch yn hwy.
I beth y gofidiwn? Can's dyna'r gosodawl
Ddiweddiant a'n cyffwrdd ninnau yn ddidawl—
Yr alaeth diweddaf—pob peth drosodd mwy.
Rhai i fyned ŷm ninnau, rhai i feirw yn raddol,
Rhai 'n rhodio 'r cul lwybyr i stafell y bedd,
Yno y byddwn yn cysgu hun oesol,
Dan lenni gordoawl y bydd ein llwch marwol,
A'n henaid, gobeithiaf, yn nhrigfan yr hedd.
I beth y gwnawn wylo dros y rhai meirwon?
Onid rhai i feirw ein hunain ŷm ni?
Onid oes ynnom ddigonedd o dystion
Nad ydym i'r ddaear ond gwan bererinion?
Y beddrod yw'n cartref er cymaint ein bri.
Yng nghongol rhyw fynwent y byddwn ni'n fuan,
Yn huno yn dawel yng ngraian y bedd,—
Rhywun yn darllen ein henwau yn gyfan,
Yn eithaf digyffro, ar garreg ein gwyddfan,
A ninnau, gobeithiař, ym mhreswyl yr hedd.
'Nol huno hir ennyd yn y bedd tawel,
'Nol cysgu ein cyntun dan y pridd trwch,
Daw'r adeg i'n codi i fyny o afel
Y gelyn oer ingol, a'n gollwng heb argel;
Daw'r caethion o'r caethglud, bywheir ein gwael lwch.
Archangel, a'i wisgiad mor gannaid a'r eira
Rydd ddolef nes neidiwn i fyny yn fyw;
Tynga yn enw yr Alpha a'r Omega,
'R hwn ydoedd y cynta, fydd eto 'r diwedda
Na fydd dim amseriaeth; y diwedd, hwn yw.
