Y Barnwr goruchel a welaf yn dyfod
I roddi barn gyfion ar luon y llwch,—
Pawb heb wahaniaeth yn mynd i'w gyfarfod,
Y cyfiawn yn llawen, yr annuw trwy orfod,
Gweddia ar fryniau i'w guddio yn drwch.
O olwg ofnadwy fydd ar yr anuwiol,
Cydwybod yn gerthawl fel llewes yn lladd,
Ei wyneb fel gloyn fydd yno'n bardduol,
Wedi ei ddamnio, a hynny'n dragwyddol,—
O ddiwedd dychrynllyd fydd hwn i bob gradd.
Ond gwelaf lu arall, hen blant y cystuddiau,
O olwg ardderchog, yn siriol eu gwedd,
Wedi eu golchi ym mhur waed y Meichiau,
A'u gwneuthur yn gymwys i'r nefol drigfannau,
Cânt forio 'n dragwyddol ym moroedd yr hedd.
Ar fryniau bytholfyd yn fywiol yn Seion,
Y ddinas bartoawl gan y Duw dad,
Y cânt yn dragwyddol fwynhau y danteithion
A brynnodd yr Iesu â phur waed ei galon
Yn hardd etifeddiaeth i'r pwrcas yn rhad.
IV.—DYMUNIAD.
YN ymyl y llwybr sy'n arwain i'r eglwys,
O dan y werdd ywen caf huno mewn hedd
A'm henaid yn trigo ardaloedd Paradwys,
A'm corff yn dawel dan lenni y bedd.
Fy meddrod a wisgir, pan ddelo y gwanwyn,
A glaswellt a blodau tegwychion eu gwedd;
Yr hedydd a gân ei garol yn hyfwyn
Ar doriad y wawrddydd uwch gwely fy hedd,
Y gwlith a eneiniant fy meddrod yn deraidd,
Rhydd natur ei dagrau uwch cysgle y bardd;
Danghosa fod Arvon[1] dan lenni gordoaidd,
'Rhwn unwaith fu'n geinwych fel rhosyn yr ardd.
Yno y gorffwysaf, caf huno fy ennyd,
A'm hysbryd yn lleraidd breswylydd yr hedd,
Hyd ddydd y cyfodiad, pryd deuaf i'r bywyd,
Yn hollol fuddugol ar angeu a'r bedd.
- ↑ Arvon neu Arvoniensis oedd enw barddonol cyfnod bachgennaidd Glasynys.
