VI. NID MARW A WNAETH.
NID marw a wnaeth, er syrthio yn gaeth
I'r beddrod yng nghanol ei ddyddiau;
Mae eto yn fyw ym mhreswyl ei Dduw,
Tu draw i afaelion gofidiau.
Dihangodd i'r bedd yn welw ei wedd,
Er hynny nid marw a ddarfu;
Ond huna mewn hedd, dan lenni y bedd,
A'i enaid mewn hwyl yn moliannu.
Os torrwyd i lawr un tegaidd ei wawr
I'r dyffryn i huno am ennyd,
Wrth floedd udgorn Duw daw i fyny yn fyw
Heb arno ddim ol yr oer weryd.
Mae mangre wech fry i'r rhai yma fu
Yn parchu yr hwn a groeshoeliwyd,
Wedi ei pharotoi gan Dduwdod didroi
Yn wobr i'r rhai a gystuddiwyd.
Er rhoddi ei lwch dan lenni gor-drwch,
Daw allan fel rhosyn y gwanwyn;
'Nol gorffwys mewn hedd yn nu auaf y bedd,
Daw allan yn iraidd ac addwyn.
Na wyled y byw, can's nid marw yw,
Ond huno y mae yn yr Iesu;
Mae'n bod gydag ef yn ninas y nef,
Yn adsain yr oslef fwyneiddgu.
Na wyla yn hwy, ond bydd o hyn mwy
Yn foddlawn i weithred y Duwdod;
Yr Arglwydd yw e, 'does dim o'i iawn le,
Ond popeth yn ol ei awdurdod.
Un rhyfedd yw Duw, a'i waith yr un rhyw,
Testyn sy'n fôr heb derfynau;
Difesur yw e, mae'n llanw pob lle,
Mae goruwch ein hamgyffrediadau.
Cymerwn e'n Dduw tra byddom yn fyw,
Ac yna diogel a fyddwn;
