Cawn gymorth wrth raid, fe gymer ein plaid,
Nes byddwn yng Ngwynfa yn ddidwn.
Duw Ior fyddo'n rhan. Ein henaid bach gwan
Fo'n dawel wrth gofio y beddrod;
Nid ydyw, yn wir, ond noswaith mewn tir,
'Nol dunos fe ddaw yn ddiwrnod.
XIV.—O WYLA DROS Y RHAI.
(Cyfieithiad o O weep for those Byron.)[1]
WYLA dros y rhai wrth Babel draw
Sydd yn galaru am eu gwlad heb daw;
O wyla am delynau Judah'n awr,—
Galaetha am breswylfa'r Brenin Mawr.
O Isräel, pa le rhoi'th waedlyd droed?
A cherddi Seion, pam mewn bedd eu rhoed?
Mawl odlau Judah unwaith eto gawn,
Y galon lam wrth lais y nefol ddawn.
Crwydredig lwythau'r byd, pa bryd y dont
Idd eu gorffwysfa? Buan yno bont!
Mae i'r glomen nyth, a'r llwynog ffau er hedd,
Gwlad i'r cenhedloedd, Israel dim ond bedd.
XV.—YR EWIG WYLLT.
(Cyfieithiad o The Wild Gazelle Byron.)[2]
YR ewig wyllt ar Judah fryn
A lam fel oen yn hardd,
Hi yf ffrydlifau pob rhyw lyn
Trwy'r sanctaidd dir a dardd;
Ei hysgafn gam a'i llygaid syw
A heibio'n chwim mewn hoender byw.
Bywiocach cam a threm mwy cu
A welodd Judah gynt,
Ac ar y dolydd yma lu
Y rhai yn awr nid ynt;
Y cedrwydd ban ar Liban chwardd
Fel cofawd o'r rhai oedd yn hardd.
Mwy dedwydd yw'r balmwydden ir
Nac Israel blant ar daen,
