Tudalen:Gwaith Barddonol Glasynys Cyfrol I.djvu/23

I'r ogof yn swrth, ac yna rhoed wrth
Ei genau ryw feini ofnadwy;
A chladdwyd e'n fyw, fel gwallgof pob rhyw,
Dan seiliau y garnedd safadwy;
Bu yno yn rhwym er oerni a thwym,
Mewn cadarn gadwyni o greigiau;
Ac er ei holl nerth, ei ben wnaed yn berth
Glafoerllyd lysnafedd y dreigiau;
Fe gnoai 'n ddi-ball y clogwyn di—wall,
Gruddfannai nes ysgwyd mynyddoedd;
Ac wylai mor ddwys, nes llenwi pob cwys
A rychwyd gan aradr blynyddoedd.
Yr Awel ei fam, glustfeiniai ei gam,
Llawenai am fod ei anffodion;
A'r elfau 'n ddirôl a chwarddent fel ffol
Eu gogan am ben ei drallodion.
Ochneidiai y gwynt, anghofiai'r modd gynt,
Y byddai ei hun yn creuloni,—
Ei lafar oedd leddf, a'i adsain yn feddf
Gyrhaeddodd hyd glustiau Tirioni;
Tirioni yn fwyn a ddwedodd ei gwyn
Wrth GWRDDRYM, ei chariad mawreddog;
Ac yntau yn syn, ymholai fel hyn,"—
"Mewn ogof? mewn carchar carneddog?
Af yno ar frys. Yn barod bo'm llys,
Dim oedi. Pa le mae fy mwa?"

Anelodd ei saeth, i'r garnedd yr aeth,
Nes agor hen "Gegin y Cythraul"
Yn archoll du hyll, lle cadwai y gwyll
Ei gadlys mewn tymer anaraul.
Daeth goleu trwy'r twll, ac yntau'r gwres mwll
Gynhesodd at febyn ei faboed;
Aeth ato yn hyf a drylliodd y cryf
Gadwyni fel gwiail ir man-goed.
O'i garchar ar hynt, ymruthrodd y gwynt,—
Gan ymlid ei fam yn fileinig
Ar dir ac ar fôr,—ysgubai bob dor
Yn chwilfriw drwy fawr-rym arbennig.
Pan welai ryw long ar wynfrig y don,
Gwnai lygaid, ac yna fe suddai;
Dadwreiddiai y coed, heb barchu eu hoed,
A'r goedwig gadarngref a nyddai.
Mae'r Awel, ei fam, yn grwydryn di—nam.
Yn ceisio cael lle i gael llonydd;