Tudalen:Gwaith Barddonol Glasynys Cyfrol I.djvu/31

Y ganed y Bedyddiwr, oblegid coelient fod
Rhyw fendith fawr i'r ddaear lawr, oddiwrtho ef i ddod.
Fe ganent gerdd fugeiliol wrth ddisgwyl ar y bryn,
Am weled gwawr dros gaerau 'r dydd yn twynnu ar y llyn,—
'Awn allan fwyn forwynion, fe ddaeth Gwyl Ifan ddoeth,
Boreuddydd y Bedyddiwr gwyn sy 'n euro'r bryniau noeth:
Awn allan hefo 'n gilydd i droed y Mynydd Mawr
I rwymo 'r llwdwn gwyn ei wlân â blodau teg eu gwawr,
Cyn yfo 'r haul y man-wlith o gwpan-flodau 'r waen,
A chyn i'r tês a'i wridog wres ymwibio 'n ol a blaen,
Awn allan hefo 'n gilydd i droed y Mynydd Mawr
I blethu grug yn gorlan glws cyn iddi dorri'r wawr.
'Awn allan, fwyn forwynion, mae 'r cloddiau'n wyrddion lâs,
A'r adar glân yn ceincio cân rhwng brigau'r brysglwyn bras;
Awn allan hefo 'n gilydd. O awel, saf yn syn
I weled llun y crinllys cun, yn llonydd ddwfr y llyn!
Awn allan yn gariadlon i droed y Mynydd Mawr,
I ddisgwyl cân rhyw fugail glân cyn agor dorau'r wawr!
Awn! Deuwn! hefo 'n gilydd a dawnsiwn ar y bryn,
Nes delo'r dydd i roddi 'n rhydd y gwlanog lwdn gwyn.'
"Fel yna canai Llio a'r lleill am oriau rai,
Ond ni ddaeth neb o'r llanciau llon i wneyd eu poen yn llai,
Ac felly tyfodd Llio yn hen ferch ifanc sur,
Er dawnsio hefo'r llwdwn gwyn ni chafodd gariad pur.
Mi glywais neina'n adrodd fod Meirig Blaen y Cwm,
Ryw Noswyl Ifan, wedi bod ymlaen y gweunydd llwm
Yn canu ac yn dawnsio yng nghylchau 'r Tylwyth Teg,
A hwythau 'n lluchio iddo aur nes iddo roddi rheg,
A chlywais na fu llewyrch ar neb o'r epil fyth,
A bod y diafol wedi gwneyd y teulu fel yn nyth.
Ond gŵr yr Hafod Lydan o bawb Wyl Ifan gadd
Anrhegion gan y Tylwyth Teg pan roisant iddo wadd
I ddyfod i'w cyfarfod, i ymyl Craig y Llam,
I agor bedd rhyw globen frech a elwid Gwrachen Gam;
Cadd fendith ar ei ddefaid, ac nid oedd buches well
Yn unman; sonnid am y caws yn agos ac ymhell.
Ond troes y byd i'w erbyn yn sydyn ar ol hyn,—
A da oedd iddo fod dy daid yn gyfaill, Hywel Wyn."
Gwrandawai Hywel arni, a'r plant yn glust i gyd
Oedd yno 'n gwrando ar eu nain yn son am gampau 'r byd.
Rhyw ddarlun pur hynafol oedd yno gylch y drws,—
Gwledig a bugeiliol oedd a phrydferth iawn a thlws;
Y plant a'u bochau cochion, a'u crwyn mor wyn a llaeth,
A'u tad mor heinif ar ei droed ag oedd ei wraig o ffraeth. '
Roedd yma drai a llanw, ar ol y naill a'r llall,
Y naill yn mynd a'r llall yn dod, a hynny yn ddiball.