Yr oedd hi 'n amlwg ddigon fod Neina'n dipyn oed,
(A'r ci yn gorwedd ar ei hyd fel clustog dan ei throed,)
Yr oedd hi'n prysur ddirwyn, a'r 'styllod droent yn chwim,
Ond 'r oedd ei meddwl hefo 'i gŵr, a'i thad, a'r "coelio dim."
Daeth dunos dros y mynydd a thaflodd fantell ddu
Dros war y bryn, y cwm a'r glyn, a chysgai anian gu;
Ac erbyn bore drannoeth pur debyg oedd pob man,
Ond fod y clochydd hefo 'i raw yn gweithio wrth y Llan.
Daeth ton o fôr marwolaeth a chipiodd Hywel Wynn,—
Rhyw awr a hanner bu o'n sâl nad ydoedd yn y glyn,
Ac yna rhydd anadliad ei enaid at ei Dduw
I fyd lle bydd y teulu 'n un, lle cânt anfarwol fyw.
Ac hefo 'i daid a'i a'i deidiau mae'r distaw Hywel Wynn,
Yr hwn drwy 'i oes oedd lân ei foes, yn addurn bro a bryn.
Darllennid marwnad iddo yn nagrau hallt y tlawd,
A phob cymydog ar ei ol a wylent am eu brawd;
Ac wrth y goeden onnen ei blant bob bore Sul
A welid yn rhoi blodau glân yn do i'w wely cul;
Yn arwydd Anfarwoldeb, yn adlun gwlad yr hedd,
A gobaith gil-agorai ddrws y plas tu draw i'r bedd.
Mae'r defaid ar y mynydd, mae annos yn y cwm,
Mae swn bugeiliol fel o'r blaen oddeutu'r Buarth llwm,
Mae'r gwartheg hyd y ffriddoedd, mae'r gweunydd eto 'n frith,
A'r ddôl mor weiriog ag erioed, a'r fuches lawn mor flith;
Ond teulu Hafod Lwyfog,—maent hwy er's llawer dydd
Tu draw i'r llen, yn un ac oll o'u rhwymau caeth yn rhydd.
Mae ereill ar yr aelwyd yn son am drin y praidd,
A'r plant mor iachus ag erioed ar fara ceirch a maidd;
Mae Rhinwedd eto 'n aros rhwng bryniau serth ein gwlad,
A diniweidrwydd wena'n ŵyl er gwaethaf llid a brad.
Mae coelion ac arferion bugeiliaid yn parhau,
A chrefydd wrthi, yn ei swydd, yn ceisio 'u llwyr wellhau;
Wrth drin eu preiddiau gwirion maent hwy yn dysgu byw,
A dysgu marw, fel cânt fod yn dawel deulu Duw.
.jpg)
