Mae'r olwg yn ardderchog ar fryndir Meirion wyllt,
Lle da am gig ac enllyn, a meillion gwlad ei myllt;
Yn uchel, nid rhy uchel i'r bugail allu byw,
Mae rhywbeth anibynnol a gerir gan bob rhyw,
Mewn bywyd llonydd diwyd, heb ry nac eisiau fawr, -
Cael codi gyda'r hedydd a gorffwys hefo 'r wawr;
Anadlu awyr iachus ac yfed gloew 'r nant;
Pa ryfedd gweled yma hynafgwyr sionc yn gant ?
A'r glân wyryfon gwylaidd, yn ddiwair lawn o serch,
Yn ddarlun tra rhagorol o geinder, mwynder merch,
Tra susgân bêr a thelyn yn ennyn awen rydd,
'Morwynion glân Meirionydd,' eich mawl anfarwol fydd.
Rhaid bellach edrych adref. Ha! dyma wrth fy nhroed
Hen neuadd fawr ysblenydd yng nghanol ceufrig goed;
Bu urddas yn ei harddu, a mawredd ynddi'n byw,
A rhwysg a phob anrhydedd daearol o bob rhyw;
Ond Ow! y llwyni llawen, a fwydid gan y medd,
Sydd erbyn hyn yn llennyrch i'r pigog gynnal gwledd;
Lle cynt y beirdd awengar, ynghyd a'r cerddor coeth,
A glywid am nosweithiau ynghanol urdd a moeth,
Yn pyncio awen bencerdd, yn hidlo odlau mwyn,
Sydd heddyw'n dyst distawrwydd, a'i gyngan gâs yn gwyn.
Hw-hw y dylluanod yw'r unig greglais oer
Sy yma drwy'r nosweithiau yn briwio clust y lloer,
Yn lle y delyn deilwng, a'r canu pêr wrth dant,
Nes byddai'n diaspedain galonnau lawer cant.
Pa fan mor gu a Nannau pan ydoedd yn ei bri,
Yn nyddiau'r hen Syr Robert? Ni chlywid cwyn na chri
Yn agos at ei annedd, heb iddo 'i esmwythau;
Bwlch ydoedd ei farwolaeth na chafodd byth ei gau.
Fe gofir am y gwladwr a'r haelwr hynod hwn
Tra byddo'r haul penfelyn ar gaer y nef yn grwn.
O danaf yn ymdaenu mae'r ardd yn hardd o hyd;
Er iddi gael ei maeddu, mae ynddi lawer byd
O ffrwythau, dail, a llysiau, a blodau o bob lliw—
Eu sawyr peraidd swynol hyfryda'r galon friw;
Ac yn ei gwaelod, meddir, y safai ceubren gynt,
Lle cuddiwyd Hywel Sele ar ol ei farwol hynt;
Ac ar y bryn gyferbyn yr oedd yr enwog lys
Lle byddai hil Cadwgan yn rhoddi gwadd a gwŷs
I ddewrion gwlad eu tadau ddygynnull yn ddi-frad,
I rwystraw ystryw'r estron, a llunio llawer câd.
