Tudalen:Gwaith Barddonol Glasynys Cyfrol I.djvu/54

A chlywodd pawb hi'n sibrwd,
"Ydrefn sy'n tynnu draw,
Mesuraf fi amseroedd, a llanwaf fedd y llyn;
Mae'r rhosyn heno'n wridog, a'r lili'n las a gwyn."
Syn-safai'r hen Awenydd, dywedai'r gwir yn noeth;
Wel, dyna rydd-ymddiddan, Chwifleian ddiddan ddoeth."

III.
"Mae gennyf," meddai Mervin, pan yn ei Neuadd lawn,
"Gyfrinach â'r Awenydd. Foreuddydd a phrydnawn,
Breuddwydio'r wyf am rywun, a hynny yn barhaus;
Pwy ydyw'r anwyl feinir? Paham mae yn sarhaus?
Mae yma hefyd heno gyfeillion fel fy hun—
Mewn dwfn deimladau beunydd oherwydd nad oes mun
I'w chael yn nhud Ardudwy. Pur galed ydyw hyn;
Moes i ni'n awr dy gyngor ",—

Yr Awenydd.—"Mi welais ar y llyn
Aderyn balch yn nofio, a'i wisg fel eira gwyn,
Ei hunan mewn unigedd, a'i olwg oedd yn syn."

Mervin.—"A fedri di, Awenydd, hysbysu in' paham
Mae rhai yn gorfod bydio heb neb i luddio 'u cam?
Mae arnom eisiau rhiain cariadus heinif heirdd,—
Rhai tebyg i'r anwyliaid ddesgrifir gan y beirdd.
Os medri, brysia, dywed,—tosturia wrth ein nwyd,"—
Atebwyd o'r tu allan,—

Y Chwifleian.—"Draw, draw yn Nyffryn Clwyd,
Mae Enid dlos y Glasgoed yn curio er dy fwyn,
Cyferfydd di yfory yng nghêl cysgodol lwyn,
Dos yno a'th farchogion, mewn gwisgoedd gwyrdd a gwyn,
Ond cofia'r 'bedd diamdo,' a 'llonydd dwfn y llyn.'
Dos dithau'r mwyn Awenydd, ac arfer eiriau coeth
I'w dilyn,—dyna gyngor Chwifleian ddiddan ddoeth."

Yr Awenydd.—"Rhaid," ebai'r Bardd, "yn ufudd, os mynni gael y fun,
I ti a'th ddewr farchogion yn union bod ag un,
Ddod drosodd i Rufoniog—yn gefnog, wrth y gais,
Daw Enid ar ei hunion i'r llwyn pan glyw fy llais
Yn canu 'Mwynder Meinwen'; 'r wy'n adwaen rhian dlos
Y Glasgoed ers blynyddoedd. Na falier yn y nos;
Rhaid cychwyn; galw'th ddynion; na chymer fir na bwyd,
Cawn ddigon o radlondeb ar waelod Dyffryn Clwyd."