Tudalen:Gwaith Barddonol Glasynys Cyfrol I.djvu/55

Pan oedd y wawrddydd laswen yn agor dorau'r dydd,
A'r bywiog chwim awelon yn plygu cangau'r gwŷdd,
O ben Hiraethog noethlwm canfyddid cyrrau'r fro—
Y wlad lle'r oedd y dewrion am aros dros eu tro.
Pan oedd y meirch golygus yn gorffwys ennyd iach,
A hwythau'r glân farchogion,—i gyd o uchel âch,—
Yn ymddifyrru'n llawen, a'u pennau oll yn noeth,
Disgynnodd yn eu canol y lân Chwifleian ddoeth.
Dywedai'n llym wrth Mervin;—

Ond gwylia'r 'Llyn mynyddig a'r rhosdir grugog llaith.'"
Bydd llwyddiant ar dy daith,

Aeth ymaith ar amrantiad gan farchog meirch y nef,—
A thaerai rhai o'r dewrion eu bod yn clywed llef
Yn treiddio trwy'r clogwyni; a'r adsain ar y bryn
Yn ateb," Cymer ofal o'r rhosdir llaith a'r llyn."

V.
Bu'r dderwen fawr yn fesen, bu'r afon ddofn yn ffrwd;
Bu'r haul yn ddwl lygiedyn yn rhodio yn y rhwd;
Ond troellir gan Ragluniaeth a Thynged gibog gâs
Ddigwyddion byd yn sydyn hyd derfyn bywyd bâs.
Ymwawriai'r dydd yn raddol a'r adar pêr eu cerdủ
Ddyhidlent felus odlau yng nghudd y goedlan werdd;
A'r lleiniau teg meillionog, toreithiog lwythog le,—
Edrychent mor wyryfol a thyner lesni'r Ne.
Tirioni a Thlysineb, y ddwy rodiannant draw,
A blodau glân a blagur yn dusw yn eu llaw.
Gorweddai gwŷr Ardudwy gerllaw afonig lefn,
O'u blaen y dyffryn eang, a mynydd o'r tu cefn;
Torasant dalaith fedw,— plethasant hi yn hardd,
Brithasant hi â blodau yn addurn ael y bardd;
Dechreuodd yntau chwareu alawon per ei wlad,
Alawon mwynlawn cariad sy'n llawn tymherau mâd.
Mor odiaeth lon edrychai gwŷr tirion Meirion fro,—
Pan oeddynt yn ymolchi yn gryno ar y gro;
A Mervin,—dyn agored, a'i wyneb llawn yn llon,—
Dau lygaid du'n serenu, a'i rudd yn goch a chron;
Ysgwyddau llydain grymus, a'i wallt'r un liw a'r frân,
Yn arwr mewn gwirionedd; ond cariad oedd y gân!
Ond ofnai hyn yn erwin, a chofiai'r breuddwyd hwn—
Yr ydoedd ar ei feddwl a'i bwys yn llethol bwn.