Tudalen:Gwaith Barddonol Glasynys Cyfrol I.djvu/57

Mervin.—"Mae 'ngwyr yn aros acw am dannaf hefo'r bardd."—

Enid.—"Na, tyred di, fy nghalon aur; mor bell a chlawdd yr ardd?"

Mervin. "Mae arnaf awydd dyfod, ond beth o'm gwŷr, fy mun?"

Enid. "Na falia, Mervin anwyl, hwy gysgant dawel hun
Wrth ddisgwyl am dy weled. Awn, awn, mae mantell lwyd
Yn agor ei goblygon llaith;—noswylia'r clodfawr Clwyd."

VII.
Y bore, fel arferol, ymrithiai huan haf,
Ond gwelid ar ei wyneb brith argoelion bod yn glaf.
Cyn hir fe dduai'r wybren;—pistyllai'r gwlaw er gloes;
A hin hyfrydlon noson cynt yn ddryghin erwin droes.
Ond os oedd du'r ffurfafen,'r oedd calon dau yn wyn,—
Nes clywsent wich y Widdan gâs yn brudio am ryw Lyn.
Adgofiodd hyn i Mervin y pethau drwg eu hynt,
Ond buan aethant ymaith oll fel niwl o flaen y gwynt.
Pan soniwyd am briodi, mor barod oedd y ddau!
Y tad gynghorai aros peth—" hyd nes gwisgiai'r cnau."
Y fam, er hyn, oedd foddlon; ei duw oedd Mervin hardd;
(Hen gariad iddi oedd ei dad, a chafodd ei gwahardd
I fod yn briod iddo;—ei chariad oedd er hyn;
A pharai serch Elio Llwyd yr un at Owen Wynn.)
Ond Enid feddal addfwyn, a'i bron yn llawn o dân,
Gynlluniodd i ddiengyd—(a thair genethig glân
I'w chanlyn;) hefo Mervin i dud Ardudwy draw,—
Ac am y bryniau'r aeth y pump er gwaetha'r gwynt a'r gwlaw.

VIII.
Ha! dacw wŷr Ardudwy ar lethr y mynydd serth
Yn canu ac yn dawnsio'n rhydd dan gysgod dreiniog berth;
Pan welsant hwy'r rhianod,—lliw'r manod, ar y bryn
Yn dyfod hefo Mervin ar gefn merlynod gwyn;
Rhoed uchel floedd gyfarchol,—plygasant ar eu glin,—
A phawb a geiriau swynol serch yn llifo dros ei fin.
Yn osgordd deg ymffurfiwyd; y Bardd oedd ar y blaen,
Ac yna Mervin ddenol—ar farch oedd deg ei raen;—
Ac Enid dlosgain hefyd; a'r tair mor lawen lon
Ag wynos pan yn campio yn nwyfus ar y fron.
O'u deutu ac yn dilyn, marchogion glân eu gwedd
A ddeuent fel cynhebrwng mawr,—heb feddwl am y bedd,—
Y bedd cyfriniol hwnnw, "diamdo fedd" y Llyn—
Gan rydd chwedleua'n ddifyr ddoeth wrth groesi nant a glyn.