O'r diwedd bwch a'i gyrn yn swch
Fraenarai'r lan gyferbyn;
A'i ffyrnig nwyd gwnai'r llyn yn llwyd,
A rhaid i'r dwr oedd derbyn;
Fe gollwyd llun y fein-ael fun—
Aeth hi a'i hwyn i'w hafod;—
A'r cwn o'i hol wrth gamfa'r ddôl
Yn chwareu hefo'i chysgod.
Fugeiles fach, a'i gwyneb iach
Fel blodau pren afalau!
Y gwyn a'r coch sydd ar ei boch,
A rhuddaur ei chudynau;
Anadlai'n rhydd, fel awel dydd
Oddiar feillionog borfa;
A'i llygaid fel pabwyren lâs
A dyf ar lawer morfa.
Ymysg ei hwyn, a'i defaid mwyn,
Ei geifr a'r cwn a'r cyfan,
Bydd Enid lân yn bêr ei chân
Ar lethrau Gallt y Tryfan;
A Geraint draw gerllaw y llyn,
Yn llanc penfelyn llawen
Wrth weled llun ei anwyl un
Yng ngwyneb y feillionen.
Pan daena'r nos ei mantell dlos
Frith-eurog dros y nefoedd,
Bydd canwyll serch yn llygaid merch
Yn oleu yn ein cymoedd;
Wrth oleu hon y llanciau llon
A grwydrent i gymharu;
Eu hoffder yw, fel pawb yn fyw,
Cael ambell awr o garu.
Ac er i'r cwn, yn ddrwg eu swn,
Ymroi i gyfarth Enid,
Mae wyn fy serch o gylch y ferch
Yn addfwyn a chynhennid.
Forwynig Gwyrfai lawen lais,
Rho glust i'm cais i siarad;
O! Enid lân, mae nefol dân
Yn neusill bychan—CARIAD.
