Tudalen:Gwaith Barddonol Glasynys Cyfrol I.djvu/77

Mae'th wedd fel mân îd un—nos fy anwyl Linos lon;
Mae'th lun o hyd yn aros ar fur y fynwes hon;
Fel eiddew yr ymglymodd dy eiriau cynta' rioed,
O gwmpas fy serchiadau, pan garem yn y coed."

BRONWEN.
"Mae'r dydd yn sathru sodlau y ddu—nos yn ddibaid;
Tyngedfen ddall sy beunydd yn rhoddi arnom raid;
Mae serch yn maeddu meibion, mae'n meddwi merched mwyn;
O! tyred Rhys i'm danfon. Pa le mae'r ci a'r wyn?"

RHYS.
"Mi welaf fwg cudynog uwch Hafod Lwyfog lân,
Ac hefyd clywaf Gweno, yn difyr byncio cân;
Ond clywais ar y weirglodd,—a Hywel druan draw,—
Ryw ganu mwy ei geinion—daw hinon gwedi gwlaw."

BRONWEN.
"Pa le'r oedd Hywel heddyw? Nid ydyw ddim i mi,
Tafododd Gwen a minnau yn ymyl Llam y Ci;—
Peth digrif iawn yw cariad; mae'n dwnad yn ddi daw."

RHYS.
'Ond cofia'r fun lygadlon,— Daw hinon gwedi gwlaw."

BRONWEN.
"Mae Hywel yna'n dyfod, rwy'n canfod rhwng y coed;"

RHYS.
"Moes gusan cyn ymadael,"

BRONWEN.
"Yr un wyf fi erioed."

RHYS.
Dydd da, fy nghalon anwyl,—un eto,—dyro ddau.
Pa bryd y doi di eto i'r gorlan?"

BRONWEN.
“Dôf ddydd Iau."

Ar hyn daeth Hywel yno, fel codog gidwm cas,
Hawdd canfod ar ei wyneb effeithiau gofid glâs:
Dechreuodd groes-ymddadleu—dywedai eiriau tyn,—
Yn wawdlyd mynnai edliw yn debyg iawn i hyn;—