Dros wyllt donnau'r môr,
Llewyrch siriol seren
A welir yn y wybren,
A'i golau gwiw fel llygad byw,
Yr enwog lyw goraddien;
Hon wasanaetha er daioni,
Yr athronydd ga 'i thirioni,
Yn ogonawl bydd yn gweini,
Ceidw ddeddfau'r Ior.
FE FODDODD Y BACHGEN YN YMYL Y LAN.
Y BACHGEN, y bachgen, ei hoffder yw'r môr,
Bydd wrthi'n gwneyd llongau hyd wyneb y ddôr,
Fe gronna'r ffrwd loyw yn globyn o lyn,
Er mwyn cael lle cymwys i nofio 'i gwch gwyn.
Rhyw ddiwrnod mae'n blino ar chware fel hyn,—
Mae'n llosgi ei gychod, mae'n gollwng ei lyn;—
Y llong oedd ei gartref,—llun llong ar y ddor
A ddenodd y bachgen i fyned i'r môr.
Cadd le. Ni bu undyn yn cychwyn erioed
A'i galon mor lawen, mwy ysgafn ei droed;
Fe gadd ei ddymuniad,—nid llong ar y ddôr,
Ond llong yn llawn hwyliau ar wyneb y môr.
O'i gartref cychwynnodd dan ganu yn llon;
Ffarweliodd a'i deulu heb ofid i'w fron;
Chwibanai wrth fyned a'i gist at y dref;—
Ei fryd oedd mor dawel a glesni y nef.
Ei fam a ddwys wylai, a chrefai' ddwy chwaer,—
"O! aros am flwyddyn," yn hynod o daer;
Ond gwenai ei ateb,— "cefnfor i mi,—
Mae mywyd i mwyach ar wyneb y lli."
Fe hwyliodd y llestr. Y tonnau yn gôr
Orweddent yn gysglyd ar waelod y môr;
Yr awel oedd ffafriol, a llonydd y gwynt,—
Ni fynnai gyfodi gwrthwyneb i'w hynt.
Caed mordaith gysurus. Dychwelwyd yn ol,
A'r môr oedd a'i wyneb mor wastad a dôl;
Y bachgen oedd lawen, heb feddwl fod brad
Am ddangos ei chilwg cyn gwelai ei wlad.
