Ryw noson pan oeddynt yng ngolwg y tir,
Y nefoedd bardduodd ei gwyneb glân clir;
Y mellt a ymwylltient, a'r daran yn groch
Ymladdai'n fileinwedd â'r corwynt a'i froch.
Y tonnau ddeffroisant, a'r corwynt blwng certh,
Cynddeiriog ddanghosai wrhydri ei nerth;
Dyruai, ymlafniai, glafoeriai, fel lluwch,—
A heriai bob elfen gan godi ei ruwch.
Daeth moryn 'nol moryn, a'r dymhestl yn flong,
A luchiai'n wallgofus ar antur y llong;
Y bachgen a gofiodd ei fam y pryd hyn,
Dychmygodd weld goleu ar lechwedd y bryn.
Ar hyn aeth y llestr yn erbyn y graig,
Ac arni fe wleddai holl donnau yr aig;
Fe geisiwyd ymwared, ond gwael oedd eu rhan,—
Fe foddodd y cyfan yn ymyl y lan.
Pan wawriodd y bore, y draethell ger llaw
A frithid â darnau, a'r môr heb ddim braw
A lyncodd y dwylaw. Gresynus oedd rhan
Y bachgen a foddodd yn ymyl y lan.
Ar wyneb ton gibog daeth corffyn i dir,—
Ei dad pan el gwelodd ddolefodd yn hir,—
"Cadd long, a chadd fordaith—O! dyma ei ran,
Y bachgen a foddodd yn ymyl y lan."
Sawl bachgen o Gymru, yn fywiog ei fryd,
A gollodd ei enaid wrth ennill y byd?
Llong gafodd, a mordaith, ond dyma ei ran,—
BODDI, O! BODDI YN YMYL Y LAN.
ENID.
MAE'R haul yn gwenu ar y llyn,
A lili'r dŵr yn las a gwyn,
Yn lân gwpanau llawn o swyn,—
Yn adlun byw o geinder mwyn;
Pa ryfedd fod eu hoglau chweg
Yn denu bryd y Tylwyth Teg!
