TYMESTL NOS GALANGAUAF, 1861.
WRTH GROESI'R TRAETH MAWR.
YNG ngherbyd y gwynt, yn gwneuthur eu hynt,
Mae mil o ellyllon ystyfnig a chreulon;
Ymwibiant drwy'r nwyfre yn gynt, yn gynt
Na mellt yn ymsaethu;—a'r daran yn traethu
Maint eu cyflymder ar balmant y nef;
Och! ddolef echryslon, y damniol ellyllon,
Yng nghlustiau'r awelon,—mae'n aethus eu llef!
Pob ellyll a ferchyg, ei ffrwyn ydyw rhyfyg,—
Ar antur gythreulig, gan sarnu y byd;
A chlywir eu crechwen yng nghrochwaedd pob elfen,
Nes wyla'r nef lawen yn drymglaf ei bryd.
Mae'r cwch ar y môr, a'r tonnau yn gor,
Yn rhuo,—" Pa beth fydd y diwedd?"
Pob moryn mewn gwawd yn galw ei frawd,
Gan ddangos mor dlawd ydyw mawredd;
Ymgodent, disgynnent, yn lachiol ymluchient,
Sisialent, sain—floeddient, croch—lefent yn chwyrn;
Yr ewyn glafoeriog, o'u genau cynddeiriog
A guddiai eu gwyneb,—a liwiai eu cyrn!
Rhwng y tonnau, gwelwn bennau,
Ac agweddau damniol lun;
Rhai'n mingamu, rhai'n dylamu,—
A gwelwn gadwyni gan ambell un!
Y cwch a ddirdynnid, ei ochrau a wesgid,
Ac yntau fel basged—i fyny, i lawr;
A'r corwynt yn chwerthin wrth lusgo y ddryghin
A minnau yn iwin am fywyd yn awr.
Ysgytid yr hwyliau—fe 'u rhwygid yn ddarnau,
Fe felid yr hwyliau fel priciau diwerth;
Yr ymchwydd mawr drwyddo yn brochus gyforio,
Ymlafnai'n ddiflino er dangos ei nerth.
Nid oedd dim ond boddi,—Ha! dyma ni'n soddi,—
Mae'r enaid yn toddi fel eira wrth dân,—
Mae angau gwynebddu o'm blaen yn daneddu,
Mae'n gwgus 'sgyrnygu! Ond ust, dyna gân!
O flaen fy ngolygon, canfyddwn ryw dduon,
Aflunaidd ellyllon yn rhythu eu safn;
Pob un, a gwerdd ganwyll, a'i goleu yn dywyll,—
A'u hagwedd mor hydwyll; yn cludo hen gafn,
Ac ynddo ryw ddarnau o'r pwdr ysgerbydau,
