Y wyryf angylaidd, cei dithau un anrheg
Fel cofawd diweddaf i'r hwn gadd dy serch';
Cei orwedd yn dawel o dan yr un garreg,
Fel iawn danghosiadol o gariad teg ferch.
Yn stafell y beddrod boed inni gyd—huno
Nes rhoddo yr angel ei alwad mewn hedd,
Pryd hynny ein deuoedd i fyny gwnawn neidio,
Daw gwawr y cyfodiad ar ddunos y bedd.
I froydd dedwyddol y nefol drigfannau
Yr awn i lawenydd, llawenydd yr hedd,
I seinio yn beraidd, heb boen na gofidiau,
Tu draw i erch ingoedd hen angeu a'r bedd.
II.—DINISTR SENNACHERIB.
(O Saesneg Byron)[1]
FEL blaidd ar y praidd yr Assur a ddeuai,
Mewn glaswisg ac aur ei filwyr belydrai;
A dullwedd eu harfau fel ser ar y lli,
Pan belydrent yn nosaidd ar for Galili.
Fel gwyrddail y goedwig ar fore o hafddydd,
Y llu oedd ar fachlud yr huan yn llonwydd;
Fel crinddail y goedwig ar ddiwedd y flwyddyn
Yn feirwon gorweddai 'r nos holl lu y gelyn.
Canys angel mawolaeth yn chwai a ehedai,
Ac wrth fyned heibio ar y gelyn anadlai;
A'u llygaid yn gysglyd gan angeu a aethent,
Eu calon yn drymaidd, eu bywyd nis cofient.
Y march ffroen-agored orweddai yn llonydd,
Heb gynnwrf am ymladd, na ffroeniant o awydd;
Ac ewyn ei ffrwstedd y llawr a orwynnai,
Yn oer fel y lluwch ar y graig y disgynnai.
Ac yno yn welwaidd gorweddai y marchog,
Yn rhydlyd ei arfau, a'i ruddiau yn wlithog;
Lluestai yn ddistaw, baneri heb chwyfiant,
Y saffwy yn llonydd, a'r cyrn heb a'u chwythant.
Y gweddwon Assyriaidd yn uchel a wylant,
Ac yn nheml Baal eu duwiau a dorrant;
A gallu'r cenhedl-ddyn, heb gleddyf yn hyrwydd,
A doddai fel eira yng ngwyddfod yr Arglwydd.
