Tudalen:Gwaith Barddonol Glasynys Cyfrol I.djvu/90

Fe wawria hyfryd fore, fe gilia'r cysgyd prudd,
Ac yna'r glân gyfiawnion ddisgleiriant fel y dydd.

Cawn yno weld y dwyfol yn llawn o ras a gwir,
Yn wyneb pur yn wyneb byth—bythoedd mwy yn glir.

II.
Am dani'r wlad hyfrydol bob nos fy llygaid llaith,
Hiraethant am gael gweled ei theg ororau maith.

Mae enwi dy ogoniant yn fywyd gras i'm bron;
Yn iechyd mewn afiechyd, yn hedd, yn gariad llon.

O! 'run a'r unig balas, paradwys bywyd pur;
Lle byth ni welir dagrau, ond gwenau heb un cur.

Yr Oen yw 'th holl ogoniant, dy gân yw angau loes
Y bendigedig hwnnw fu farw ar y groes.

Mae 'th furiau yn jaspus gloew, smaragdus yw dy ffyrdd;
Y sardius a'r topazion yn belydr fil a myrdd.

Yn uno eu gogoniant y deuddeg mae yn un;
Pa ryfedd gogoneddu y pennaf Faen ei hun?

Mae 'th furiau digyfnewid o'r meini goreu 'u graen;
A'r Iesu, Craig yr Oesoedd, yw'r gwerthfawr gongl faen.

Mor brydferth heb un terfyn, dydd bythol heb un nos;
Y mae i'r pererinion yn ffynnon loew dlos.

Ar gadarn Graig yr Oesoedd mae 'th golofn brydferth di;
A llawryf buddugoliaeth, a rhodd o ddwyfol fri.

III.
Caersalem, eurog ddinas, o fêl a llaeth yn llawn,
Mae meddwl am dy urddas yn boddi 'mryd a'm dawn.

Nis gallaf wybod yma pa wir lawenydd gaf;
Beth fydd fy mwyniant yna dan wenau nefol haf.

Mae heirdd neuaddau Seion yn llawn gorfolus gân;
A thyrfa'r pur angylion, a llu'r merthyron glân.

Mae'r Twysog yno'n wastad, digwmwl oleu'r dydd;
Porfeydd y nefol gariad i'r gwynfydedig sydd.

Mae gorsedd Dafydd yna, ac yna'n fawr eu braint
Yn gorfoleddus wledda yn rhydd mae'r lluoedd saint,